Διάπορος

Παρασκευή, Μάϊος 04, 2012

Χάσου μες το ψέμα σου, αγνόησε την πραγματικότητα.

Όμως και η πραγματικότητα μιά μέρα θα σε αγνοήσει.

Mιά μέρα θα ξυπνήσεις και θα βρίσκεσαι σε άλλον κόσμο από αυτόν που θυμόσουν.

Τότε θα πρέπει να κολυμπήσεις να μην πνιγείς.

Θα είναι η ώρα που θα αναρωτηθείς.

Τότε ρίξε πάνω σου το περισσότερο βάρος και αυτό θα γίνει το σωσίβιο σου.

Τι ξέρεις για τα όνειρα που μοιάζουν με βαγόνια
σε σκουριασμένες κι άχρηστες μες τη βροχή γραμμές.

...

* Ο τίτλος δάνειο από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη

Αυτές οι πολυκαιρισμένες, μαυρισμένες καμινάδες που ξεπροβάλλουν από το παράθυρο κάθε φορά παρουσιάζοντας άλλο σκηνικό, να συνοδεύουν τις σκέψεις.

Πότε με φόντο τον πρωϊνό ξεθωριασμένο ουρανό μιάς ηλιόλουστης μέρας με καυσαέριο,

 πότε με μωβ σύννεφα να ταξιδεύουν και από πίσω η δύση να κοκκινίζει τον τόπο,

πότε να γυαλίζουν από το νερό της βροχής,

πότε σημείο συνάντησης για τις καρακάξες που κράζουν, προσπαθώντας να καταστρώσουν το καινούριο τους σχέδιο.

Πρώτο καταφύγιο του βλέμματος που προσπαθεί να ξεφύγει.

Κρατούν συντροφιά, μέσα στην μοναξιά του τοπίου.