Άλλη μία μέρα απο τα ίδια...

Ξεκινάω. Νωρίς όσο γίνεται για να μην πέσω σε πολυκοσμία. Ακόμα να καταλάβω ότι πλέον έχει πάντα πολυκοσμία στα μέσα και γενικά στην Αθήνα. Ηλεκτρικός, περιμένω. Εισιτήριο κανένας δεν άφησε σήμερα. Ψάχνω στα σκουπίδια ακόμη μια φορά παρόλο που σιχαίνομαι. Όλα παλιά είναι. Δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως έχω αποφασίσει οτι δεν θα πληρώνω πλέον. Βέβαια κατά βάθος σκέφτομαι και τι θα γίνει αν πέσω σε ελεγκτή. Πιθανές κινήσεις σε αυτή την περίπτωση: κατεβαίνω αν τον πάρω χαμπάρι, ή του λέω πως το έχουν παρακάνει και είμαστε άνεργοι και δεν έχουμε να πληρώσουμε και του δείχνω και τα βιογραφικά που έχω στην τσάντα μου για να τον πείσω ότι ψάχνω για δουλειά και κλαίγομαι παράλληλα, ή εξαρχής αρνούμαι να του πω οτιδήποτε όπως και να του δώσω τα στοιχεία μου. Στην Θεσσαλονίκη άκουσα βέβαια ότι ένας επιβάτης που αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία του, κράτησαν οι ελεγκτές για μισή ώρα κλειστές τις πόρτες του λεωφορείου. Στην συνέχεια ο επιβάτης κάλεσε την αστυνομία και οι ελεγκτές πήγαν αυτόφωρο! Ήρθε ο ηλεκτρικός. Πάει τόσο αργά που πέρα από τα εκτρώματα κτήρια που φαίνονται στο γκάζι, ξεχωρίζουν από πίσω βουνοκορφές χιονισμένες. Ποιες να είναι άραγε; Μοναστηράκι αλλάζω. Οι διασταυρώσεις στο μετρό είναι πάντα δύσκολο σημείο γιατί πρέπει να στρίψεις με προσοχή και ταχύτητα για να μην πέσεις πάνω σε άλλον. Πολύς κόσμος και όλοι τρέχουν. Επιλέγω σκαλιά τώρα τελευταία για να αποφύγω την κίνηση στις κυλιόμενες σκάλες. Όταν σου πέσει στα σκαλιά κάποιος που πάει αργά μπροστά σου, μπορεί ακόμα και να σε τσατίσει στιγμιαία! Μα αφού δεν βιάζεται γιατί δεν πήγε από τις κυλιόμενες; Μετά από ένα δευτερόλεπτο συνειδητοποιείς τι σκέφτηκες και γελάς. Στην αποβάθρα ενώ περιμένω ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα διαφήμιση για μία τράπεζα που κάνει φιλανθρωπικό έργο! τι απάτη! Μα καλά πέρα από τις συνηθισμένες ανακοινώσεις, άρχισαν να ακούγονται από τα μεγάφωνα και διαφημίσεις τώρα;;  Γλυστράει κάποιου το κινητό κάτω στις γραμμές λίγο πριν φτάσει ο συρμός! Σκύβουμε όλοι και κοιτάμε. Ο οδηγός που πλησιάζει κόβει απότομα ταχύτητα καθώς βλέπει το πλήθος όλο να κοιτάει κάτω. Τελικά φτάνω οαεδ. Τα γνωστά πλέον, νουμεράκι από το μηχάνημα και υπομονή... "Για ανανέωση κάρτας;" Τρέχω και είμαι η μόνη που θέλω ανανέωση. Οι άλλοι γιατί να περιμένουν άραγε; Κανένα επίδομα θα περιμένουν. Κάποιοι αγριοκοιτάζουν νομίζοντας οτι τους πήρα την σειρά. "Για βεβαίωση χρόνου ανεργίας;" "Αιτιολογία: ΑΣΕΠ". "Υπογράψτε, μετά στον τρίτο όροφο για υπογραφή και στον δεύτερο για πρωτόκολλο". Ανεβαίνοντας τα σκαλιά, βλέπω κάποιες αστείες αφίσες που λένε: "Μην μπαίνεις στον κόπο, κάνε το Δημόσιο να τρέξει" " Θέλεις  να πάρεις ένα πιστοποιητικό από το δημόσιο αλλά νομίζεις ότι θα πνιγείς σε αιτήσεις και χαρτιά; ΟΧΙ ΠΙΑ" Ξεμπέρδεψα γρήγορα, ουφ. Επιστροφή. Ας περπατήσω μέχρι το μοναστηράκι για να μην αλλάζω χίλιες φορές γραμμή. Ποπο, η Ερμού πολύ ερημιά έχει. Έχω καιρό να περάσω και νομίζω ότι έχει πολύ νέκρα. Στο δρόμο κοιτάω για μία ομπρέλα που μου αρέσει. Είναι γερή και έχει και λουράκι να κρεμιέται στην πλάτη. 12 ευρώ όμως είναι πολλά. Και αυτή των 2 ευρώ που έχω μωρέ καλή είναι, κάνει τη δουλειά της. Άσε που εδώ στα νότια, αν εξαιρέσεις τις τελευταίες μέρες, δεν βρέχει και πολύ. Πού οι ατέλειωτες βροχές και η υγρασία των Σερρών. Αφού όταν ξεμυτούσε ο ήλιος ήτανε μεγάλη χαρά, απλώναμε όλοι μπουγάδες. Ηλεκτρικός και σπίτι. Τώρα έχω όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και μπορώ να στείλω την αίτηση. Γρήγορα όμως γιατί λήγει σήμερα η προθεσμία. Το έντυπο ΣΟΧ1 ευτυχώς το έχω ξανακάνει πολλές φορές, θυμάμαι τι χρειάζεται να συμπληρώσω. Κλείνω το φάκελλο και πάω ταχυδρομείο. Κι εκεί αριθμό και περιμένω στην ουρά. Ένα ζευγάρι μετανάστες με το μωρό στην αγκαλιά τυλιγμένο σε ένα κουβερτάκι προσπαθούν να βγάλουν άκρη με έναν υπάλληλο και διαμαρτύρονται. Ποιος ξέρει..Η ώρα έχει πάει 2 παρά 10 και δεν έχει έρθει η σειρά μου. Ρωτάω υπάλληλο " επειδή λήγει σήμερα η προθεσμία κατάθεσης, θέλω να προλάβω να φαίνεται η σημερινή ημερομηνία στον φάκελλο" Μην ανησυχείτε, προλαβαίνετε άνετα" Έρχεται η σειρά μου. "Συστημένο παρακαλώ". Τρία γραμματόσημα και έτοιμη. Κάποτε μάζευα γραμματόσημα αλλά τώρα έπαψα πια. Αλληλογραφούσα με διάφορους και κρατούσα τα γραμματόσημα. Ωραία ήταν. Γνώριζα παιδιά τα καλοκαίρια από άλλες χώρες και ανταλλάσσαμε γράμματα. Σκόπια, Αυστρία, Αμερική.. Πλάκα είχε. Κάποια στιγμή τα κόψαμε τα γράμματα και από τότε χαθήκαμε. Σούπερ μάρκετ στην συνέχεια. Παίρνω ότι είναι να πάρω. Μία ηλικιωμένη κυρία δίπλα μου γεμίζει κρυφά την τσάντα της με κουλουράκια κανέλας που έχει σε ένα καλάθι χύμα. Την κοιτάω και μου χαμογελάει." Τι να κάνουμε κορίτσι μου;" "Καλά κάνετε". Επιστροφή στο σπίτι. Τώρα πρέπει να μαγειρέψω αλλά έχω βαρεθεί να μαγειρεύω. Δεν έχω όρεξη σήμερα, θα κάνω κάτι απλό. Κοιτάω λίγο τις σημερινές αγγελίες για εργασία στο ίντερνετ. Μόνο σερβιτόρους ζητάνε, η μετά κατι πολύ εξειδικευμένο, προγραμματιστές με συγκεκριμένες γνώσεις. Ξαναστέλνω να ανεβάσουν και την δικιά μου αγγελία στο επόμενο τεύχος του τεε. Τσεκάρω τα mail. Τίποτα καινούριο. Το ρύζι έτοιμο. Σβήνω το μάτι και ετοιμάζομαι να φάω... Καλή όρεξη