Ήχοι και αναμνήσεις...

Επιστρέφοντας στα μέρη μου για τις μέρες του Πάσχα, ξυπνήσαν πολλές αναμνήσεις απο τα μαθητικά χρόνια, τόσο ξαφνικά,  που ούτε ήξερα πού ήταν θαμένες τόσο καιρό... Αφορμή ένα τραγούδι που άρχισε να ακούγεται ξαφνικά απο την τηλόραση στο βάθος του σπιτιού "...κανείς εδώ δεν τραγουδά, κανένας δεν χορέευει...". Και μετά η άσχημη είδηση: "άφησε την τελευταία του πνοή ο Νίκος Παπάζογλου....". Απίστευτο σκεφτόμουν, τόσο νέος; Προσπαθώ να σκεφτώ πότε άκουσα για τελευταία φορά τραγούδι του. Έχει περάσει καιρός απο την τελευταία φορά που είχα ακούσει τραγούδι του. Ή οχι; Κατευθείαν μου έρχεται στο μυαλό μιά μαγευτική εικόνα...

Καλοκαιράκι, βράδυ, πριν αρκετά χρόνια. Καθισμένη στα βραχάκια ενός λιμανιού, σταγόνες απο την θάλασσα να με βρέχουν πότε πότε. Πιο πέρα, παιδάκια να τρέχουν και να παίζουν πετώντας βότσαλα στην θάλασσα. Δίπλα, πλαστικές καρέκλες γεμάτες κόσμο. Και στην σκηνή μπροστά ένας τύπος με κόκκινο μαντίλι στο λεμό να τραγουδά και να κουνιέται αστεία χτυπώντας το ντέφι του στους ρυθμούς. Πότε, πότε, έπαιζε και μπαγλαμαδάκι, αυτό το πολύ μικρό όργανο... Στη Νικήτη πρέπει να ήταν, το πιθανότερο. Αχ, τι όμορφη βραδιά...

Και τελικά έφυγε ο άνθρωπος, τόσο νέος... Ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό ένας άλλος ξαφνικός θάνατος που είχε ανακοινωθεί πάλι Πάσχα, πριν λίγα χρόνια. Πάλι με παρόμοιο τρόπο."...άφησε την τελευταία του πνοή ο Πάνος Γεραμάνης..." Μα καλά όλοι το Πάσχα φύγανε; Σύμπτωση ήταν, τι άλλο θα μπορούσε. Ό ένας πριν και ο άλλος μετά την Ανάσταση. Ατυχής σύμπτωση. Ταξιδεύω πάλι για λίγα λεπτά... 

Απογευματάκι και κατευθύνομαι προς το φροντιστήριο για τα καθιερωμένα μαθήματα. Λύκειο, πανελλήνιες. Σκέτη βαρεμάρα στη διαδρομή. Συνήθως είχα μαθηματικά  πρώτη ώρα. Παράγωγοι και ολοκληρώματα βασάνιζαν το κεφάλι μου και με κάναν να θέλω να κάνω μεταβολή και να φύγω προς άλλη κατεύθυνση...Προλ' αυτά συντονισμένη στο δεύτερο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας και περίμενα να ξεκινήσει η εκπομπή μου. Λαϊκοί βάρδοι με τον Πάνο Γεραμάνη. Πόσο μου έχουν μείνει στο μυαλό οι τίτλοι αρχής με αυτόν το φοβερό αυτοσχεδιασμό μουζουκιού... Και αμέσως μετά ο Πάνος Γεραμάνης στο μικρόφωνο με αφιερώματα σε λαϊλούς συνθέτες και τραγουδιστές. Με αναλύσεις στους στίχους, στους ανθρώπους...Και πότε πότε εκείνες οι εκπομπές του που τις αποκαλούσε προεκτάσεις. Πόσο γελούσα όταν τον άκουγα να λέει προεκτάσεις. Ενοούσε οτι οι εκπομπές που ονόμαζε έτσι (προεκτάσεις) αναφέρονταν σε τραγούδια με πιο γρήγορο ρυθμό, κάπως πιο ελαφρυά απο τα άλλα που έβαζε στις άλλες έκπομπές του (έτσι το είχα ερμηνεύσει εγώ τουλάχιστον). Μην φανταστείτε και πολύ πιο χαρούμενα. Γι'αυτό γελούσα εγώ πιο πολύ, γιατί συνήθως ήταν βαριά λαϊκά τραγούδια... Απίστευτες εκπομπές, που όμως τις άκουγα όλες μέχρι τη μέση, γιατί μετά έφτανα στο φροντιστήριο δυστυχώς.

Τελικά τι σου είναι ένας ήχος, ένα τραγούδι.Ολόκληρο ταξίδι στο παρελθόν. Όμορφο ταξίδι που ξυπνάει ξαφνικά μέσα σου, απο κεί που δεν το περιμένεις...

Δύο απο τα πολύ γνωστά τραγούδια που έλεγε ο Παπάζογλου και μου αρέσουν πολύ (αν και είναι πολλά αυτά που μου αρέσουν):

 

Και οι καταπληκτικοί τίτλοι αρχής απο μία εκπομπή του Πάνου Γεραμάνη (αν και στο τέλος μιλάει ο Νταλάρας και το χαλάει :) :