μελτέμι

Περπατώ. Γρήγορα, μην δώσω την εντύπωση του τουρίστα ή αυτού που δεν ξέρει που πάει.

Σίγουρη για τους δρόμους που επιλέγω στρίβω με αποφασιστηκότητα, περνώ τις διαβάσεις και τα φανάρια το ένα μετά το άλλο. Όλο και πιο γρήγορα. Κατηφορίζω την πολύβουη πλατεία, στρίβω στον πολυσύχναστο δρόμο και κατευθύνομαι προς τα κάτω. Αν και γρήγορο το βήμα, προλαβαίνω και πιάνω εικόνες στα κλεφτά. Κανείς δεν με έχει καταλάβει, σκέφτομαι. Τους έχω ξεγελάσει.  Πότε, πότε διασταυρώνεται το βλέμμα με κάποιου άλλου περαστικού που έρχεται απο την αντίθετη κατεύθυνση. Τότε, χαμηλώνω τα μάτια και μετρώ τα κουτάκια στο πεζοδρόμιο. Δεν θέλω να δώ πρόσωπα. 

Το βήμα γρηγορεύει κι άλλο. Τόσο γρήγορα, ώστε να μην προλαβαίνω να σκεφτώ κάτι. Οι σκέψεις όμως είναι εκεί απο πίσω μου και με κυνηγάνε. Αφήστε με σας λέω, δεν σας θέλω.

Παραδίνομαι τελικά. Σταματώ πλαϊ στη θάλασσα που το μελτέμι με μαγεύει.

Αποφασίζω να κάτσω. Κουράστηκα να τρέχω. Ας έρθει να με προλάβει λοιπόν οτι είναι να'ρθει τώρα, κουράστηκα να τρέχω.

Γρήγορα αλλάζω γνώμη. Σηκώνομαι απότομα και ξεκινώ πάλι.