Διάπορος

καλό (;) χειμώνα!

2011-10-19T13:37:00.000-07:00

κάπου γραμμένο...

2011-10-17T00:13:00.000-07:00

καταφύγιο

2011-10-12T00:24:00.000-07:00

Αυτές οι πολυκαιρισμένες, μαυρισμένες καμινάδες που ξεπροβάλλουν από το παράθυρο κάθε φορά παρουσιάζοντας άλλο σκηνικό, να συνοδεύουν τις σκέψεις.

Πότε με φόντο τον πρωϊνό ξεθωριασμένο ουρανό μιάς ηλιόλουστης μέρας με καυσαέριο,

 πότε με μωβ σύννεφα να ταξιδεύουν και από πίσω η δύση να κοκκινίζει τον τόπο,

πότε να γυαλίζουν από το νερό της βροχής,

πότε σημείο συνάντησης για τις καρακάξες που κράζουν, προσπαθώντας να καταστρώσουν το καινούριο τους σχέδιο.

Πρώτο καταφύγιο του βλέμματος που προσπαθεί να ξεφύγει.

Κρατούν συντροφιά, μέσα στην μοναξιά του τοπίου.

2011-10-03T10:07:00.000-07:00

μελτέμι

2011-09-24T06:50:00.000-07:00

Περπατώ. Γρήγορα, μην δώσω την εντύπωση του τουρίστα ή αυτού που δεν ξέρει που πάει.

Σίγουρη για τους δρόμους που επιλέγω στρίβω με αποφασιστηκότητα, περνώ τις διαβάσεις και τα φανάρια το ένα μετά το άλλο. Όλο και πιο γρήγορα. Κατηφορίζω την πολύβουη πλατεία, στρίβω στον πολυσύχναστο δρόμο και κατευθύνομαι προς τα κάτω. Αν και γρήγορο το βήμα, προλαβαίνω και πιάνω εικόνες στα κλεφτά. Κανείς δεν με έχει καταλάβει, σκέφτομαι. Τους έχω ξεγελάσει. Πότε, πότε διασταυρώνεται το βλέμμα με κάποιου άλλου περαστικού που έρχεται απο την αντίθετη κατεύθυνση. Τότε, χαμηλώνω τα μάτια και μετρώ τα κουτάκια στο πεζοδρόμιο. Δεν θέλω να δώ πρόσωπα.

Το βήμα γρηγορεύει κι άλλο. Τόσο γρήγορα, ώστε να μην προλαβαίνω να σκεφτώ κάτι. Οι σκέψεις όμως είναι εκεί απο πίσω μου και με κυνηγάνε. Αφήστε με σας λέω, δεν σας θέλω.

Παραδίνομαι τελικά. Σταματώ πλαϊ στη θάλασσα που το μελτέμι με μαγεύει.

Αποφασίζω να κάτσω. Κουράστηκα να τρέχω. Ας έρθει να με προλάβει λοιπόν οτι είναι να'ρθει τώρα, κουράστηκα να τρέχω.

Γρήγορα αλλάζω γνώμη. Σηκώνομαι απότομα και ξεκινώ πάλι.

Και αφού δεν πεινάω!

2011-09-13T10:40:00.000-07:00

στοργή

2011-09-13T06:14:00.000-07:00

2011-09-10T03:12:00.000-07:00

Χάσαμε την υπομονή μας, άνθρωποι ανυπόμονοι και οξύθυμοι, σκληροί. Καμία υπομονή να γνωρίσουμε, να ακούσουμε, να μάθουμε, να γνωριστούμε, να εμπιστευτούμε, να αλλάξουμε. Μόνο φόβος. Φόβος για τις σχέσεις, φόβος για τον απέναντι, φόβος για μας, φόβος για τη δουλειά, φόβος για την φιλία, φόβος για την γνωριμία, φόβος για την αλλαγή, φόβος να μιλήσεις, φόβος να περπατήσεις, φόβος να φάς, φόβος να κοιμηθείς, φόβος να ξυπνήσεις, φόβος να ερωτευτείς, φόβος να μαλώσεις, φόβος για την σκιά σου, φόβος για την ζωή...

"Η πραγματικότητα σε κάνει σκληρό", "Η ιστορία επαναλαμβάνεται", "έχω πείρα με αυτά που έχω ζήσει τόσα χρόνια"...

"Ναι αλλά εσύ κάνεις την πραγματικότητα", "Εσύ ξέρεις όλη την ιστορία αλήθεια;", "έχεις την πείρα, αλλά μαζί κουβαλάς και την σιγουριά, την βεβαιότητα που σου γίνονται και προκατάληψη, επιπλέον έχεις την πείρα των όσων έζησες, των όσων θα ζήσεις όμως; πως είσαι σίγουρος οτι θα μοιάζουν με αυτά που έχεις ζήσει;"

* επιπόλαιο; ανακριβές; αληθινό; παραποιημένο; ψέμα; *

2011-09-04T02:15:00.000-07:00

Πως γίναμε έτσι; Ένα μάτσο χάλια... Μιλάμε μέσα από το ίντερνετ, γιατί φοβόμαστε να αντικρίσουμε κατάματα την αλήθεια, φοβόμαστε να αμφισβητηθούμε γιατί στο μυαλό μας έχουμε δώσει στον εαυτό μας το αλάθητο. Φοβόμαστε να αντικρίσουμε ο ένας τον άλλον κατάματα και να πούμε αλήθειες. Ο blogger έχει γίνει ο ψυχολόγος μας και ο πιστός μας φίλος. Ποτέ δεν μας προδίδει. Πάντα μας ακούει και πάντα μπορεί να δώσει στα πράγματα μια παραπάνω δόση ομορφιάς. Είναι επιπλέον και μια παρηγοριά, άγνωστοι φίλοι σε αγκαλιάζουν από το πουθενά. Μια μέρα θα χτυπάμε το κεφάλι μας... αλλά θα είναι αργά.

2011-09-02T00:22:00.000-07:00

...Πότε η μέρα με τη νύχτα συναντιέται...

όταν τη σκέψη της νύχτας την καλημερίζει και η μέρα

2011-08-30T06:37:00.000-07:00

Μου λες, μου ξαναλες και πάλι μου λες.
Σου λέω, σου ξαναλέω και πάλι σου λέω.
Αλλά είναι σαν να μην ακούει ο ένας τον άλλον,
δεν υπάρχει διάλογος, δεν συνδέονται τα λόγια μας.
Ο καθένας στον δικό του κόσμο,
ο καθένας με τα δικά του προβλήματα,
τις δικές του ανησυχίες.
Ένα πρόβλημα επικοινωνίας, όπως τόσα άλλα.
Τι φταίει;
Εγώ;
Όχι
Αυτό είναι εγωισμός να το λέω.
Δεν πειράζει, είμαι εγωιστρια λοιπόν.

//////////////////////////////////////////////////////////////////////

2011-08-24T08:49:00.000-07:00

"Μεταμόσχευση παρακαλώ, ζητάω επειγόντως καρδιά.Ζητείται μόσχευμα σε άριστη κατάσταση, καρδιά πέτρα.Από κάποιον άτυχο που πέθανε και δεν είχε την τύχη να χαρεί την γερή του την καρδιά. Ζητείται επειγόντως καθώς φτάνει στα τελευταία της η υπάρχουσα. Έχει μαλακώσει και λιώνει σιγά σιγά. Καταστρέφεται με επικίνδυνους ρυθμούς. Ίσως φταίει το επιβλαβές περιβάλλον. Αυτή την φορά θέλω εγγύηση. Τουλάχιστον 30 χρόνια αντοχής και με δυνατότητας επιστροφής σε περίπτωση που αποδειχθεί ελαττωματική. Φτάνουν και περισσεύουν τα 30 χρόνια, είναι ότι πρέπει."

"Υπομονή σε όλους τους ασθενείς, συνιστούν οι γιατροί, καθώς αυτή την εποχή υπάρχει μεγάλη έλλειψη, λόγω της μεγάλης ζήτησης." Ας δείξουμε υπομονή.

2011-07-17T23:48:00.000-07:00

Επιστρέφεις στους παλιούς δρόμους αναζητώντας, ελπίζοντας...
Τα δάκρυα κυλάνε τόσο ξαφνικά, χωρίς καμία προετοιμασία.
Οι δρόμοι γεμάτοι αναμνήσεις συντρίμια.
άνθρωποι ερείπια
άνθρωποι φαντάσματα από μια γέρικη εποχή γυρνούν στο μυαλό σου βασανιστικά
τους βλέπεις σε κάθε γωνιά να σου θυμίζουν.
Μακάρι να μην σε τρόμαζαν πια τα φατνάσματα.
Έλειψες λίγες μέρες και είναι λες και έλειψες χρόνια,
λες και επέστρεψες σε μια άλλη εποχή, που παλεύει να σβήσει το παρελθόν της.
Γέρικη πια εποχή
που, αντίθετα με το συνηθισμένο, δεν αναπολεί τα νιάτα της, αλλα ελπίζει να ζήσει τα γεράματά της
με όσο το δυνατόν λιγότερες αρρώστιες. εκτός από μία, μία που την επιζητεί : την άνοια.

Κάπου γραμμένο...

2011-07-10T04:08:00.000-07:00

Κάπου γραμμένο...

2011-07-04T02:16:00.000-07:00

2011-06-28T04:10:00.000-07:00

...ό,τι δε βρεις εσύ και τα παιδιά σου
θα 'χει πνιγεί απ' αυτά που 'χεις μπροστά σου...

Δρόμοι παλιοί

2011-06-25T08:30:00.000-07:00

Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτα
κάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶ
νύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴ
Τὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰ
κᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼ
Ξεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶ
κρατώντας μία σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμες
Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
κι οὔτε κανένας κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε μὲ γνώριζε

Μ.Αναγνωστάκης

Αργή ταχύτητα,χωρίς φλας, χωρίς τρίποδα,χωρίς σταθερό χέρι :)

(Εκτός απο τη θάλασσα που είχε ένα πεζούλι και ακούμπησα τη φωτογραφική)

2011-06-23T02:06:00.000-07:00

Ονειρεύτηκα μιά μεγάλη αγκαλιά .

'Ενιωθα την αγάπη.

Ήταν τόσο αληθινή, δεν γελιόμουν...

Ένιωθα να διαπερνά όλο μας το σώμα

Και μείναμε εκεί αγκαλιασμένοι,

μέχρι που ξύπνησα

............................................................

Μικρά για να μην φαίνονται

σιγά για να μην ακούγονται

............................................................

Απόντες*

2011-06-17T10:59:00.000-07:00

Όνειρα που σε γεμίζουν ζωή,

όνειρα που νομίζεις οτι θα κρατήσουν για πάντα.

Μα πόσο μικρός είσαι; πότε θα μεγαλώσεις;

Τα όνειρα είναι για να γίνονται ατομικά, όχι για να λογαριάζεις πολλούς!

Πόσο ακόμα θα σου πάρει για να καταλάβεις;

να καταλάβεις οτι "έτσι είναι η ζωή"

ο καθένας μιά μέρα τραβάει το δρόμο του

και συ μένεις ακόμη εκεί να μετράς απόντες περιμένοντας

μέχρι να κουραστείς και να τα παρατήσεις.

Κατά βάθος έχεις πάντα μία κρυφή ελπίδα, γι'αυτό περιμένεις ακόμα,

καλά κάνεις.

...Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here...

Σε παρόντες και απόντες

*Δάνειο απο την ταινία του Ν.Γραμματικού Απόντες. Δείτε την...

κάπου γραμμένο...

2011-05-16T05:17:00.000-07:00

Περνώντας απο μία διάβαση πέτυχα αυτό γραμμένο στο πάτωμα και μου άρεσε...

Ήχοι και αναμνήσεις...

2011-05-02T01:21:00.000-07:00

Επιστρέφοντας στα μέρη μου για τις μέρες του Πάσχα, ξυπνήσαν πολλές αναμνήσεις απο τα μαθητικά χρόνια, τόσο ξαφνικά, που ούτε ήξερα πού ήταν θαμένες τόσο καιρό... Αφορμή ένα τραγούδι που άρχισε να ακούγεται ξαφνικά απο την τηλόραση στο βάθος του σπιτιού "...κανείς εδώ δεν τραγουδά, κανένας δεν χορέευει...". Και μετά η άσχημη είδηση: "άφησε την τελευταία του πνοή ο Νίκος Παπάζογλου....". Απίστευτο σκεφτόμουν, τόσο νέος; Προσπαθώ να σκεφτώ πότε άκουσα για τελευταία φορά τραγούδι του. Έχει περάσει καιρός απο την τελευταία φορά που είχα ακούσει τραγούδι του. Ή οχι; Κατευθείαν μου έρχεται στο μυαλό μιά μαγευτική εικόνα...

Καλοκαιράκι, βράδυ, πριν αρκετά χρόνια. Καθισμένη στα βραχάκια ενός λιμανιού, σταγόνες απο την θάλασσα να με βρέχουν πότε πότε. Πιο πέρα, παιδάκια να τρέχουν και να παίζουν πετώντας βότσαλα στην θάλασσα. Δίπλα, πλαστικές καρέκλες γεμάτες κόσμο. Και στην σκηνή μπροστά ένας τύπος με κόκκινο μαντίλι στο λεμό να τραγουδά και να κουνιέται αστεία χτυπώντας το ντέφι του στους ρυθμούς. Πότε, πότε, έπαιζε και μπαγλαμαδάκι, αυτό το πολύ μικρό όργανο... Στη Νικήτη πρέπει να ήταν, το πιθανότερο. Αχ, τι όμορφη βραδιά...

Και τελικά έφυγε ο άνθρωπος, τόσο νέος... Ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό ένας άλλος ξαφνικός θάνατος που είχε ανακοινωθεί πάλι Πάσχα, πριν λίγα χρόνια. Πάλι με παρόμοιο τρόπο."...άφησε την τελευταία του πνοή ο Πάνος Γεραμάνης..." Μα καλά όλοι το Πάσχα φύγανε; Σύμπτωση ήταν, τι άλλο θα μπορούσε. Ό ένας πριν και ο άλλος μετά την Ανάσταση. Ατυχής σύμπτωση. Ταξιδεύω πάλι για λίγα λεπτά...

Απογευματάκι και κατευθύνομαι προς το φροντιστήριο για τα καθιερωμένα μαθήματα. Λύκειο, πανελλήνιες. Σκέτη βαρεμάρα στη διαδρομή. Συνήθως είχα μαθηματικά πρώτη ώρα. Παράγωγοι και ολοκληρώματα βασάνιζαν το κεφάλι μου και με κάναν να θέλω να κάνω μεταβολή και να φύγω προς άλλη κατεύθυνση...Προλ' αυτά συντονισμένη στο δεύτερο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας και περίμενα να ξεκινήσει η εκπομπή μου. Λαϊκοί βάρδοι με τον Πάνο Γεραμάνη. Πόσο μου έχουν μείνει στο μυαλό οι τίτλοι αρχής με αυτόν το φοβερό αυτοσχεδιασμό μουζουκιού... Και αμέσως μετά ο Πάνος Γεραμάνης στο μικρόφωνο με αφιερώματα σε λαϊλούς συνθέτες και τραγουδιστές. Με αναλύσεις στους στίχους, στους ανθρώπους...Και πότε πότε εκείνες οι εκπομπές του που τις αποκαλούσε προεκτάσεις. Πόσο γελούσα όταν τον άκουγα να λέει προεκτάσεις. Ενοούσε οτι οι εκπομπές που ονόμαζε έτσι (προεκτάσεις) αναφέρονταν σε τραγούδια με πιο γρήγορο ρυθμό, κάπως πιο ελαφρυά απο τα άλλα που έβαζε στις άλλες έκπομπές του (έτσι το είχα ερμηνεύσει εγώ τουλάχιστον). Μην φανταστείτε και πολύ πιο χαρούμενα. Γι'αυτό γελούσα εγώ πιο πολύ, γιατί συνήθως ήταν βαριά λαϊκά τραγούδια... Απίστευτες εκπομπές, που όμως τις άκουγα όλες μέχρι τη μέση, γιατί μετά έφτανα στο φροντιστήριο δυστυχώς.

Τελικά τι σου είναι ένας ήχος, ένα τραγούδι.Ολόκληρο ταξίδι στο παρελθόν. Όμορφο ταξίδι που ξυπνάει ξαφνικά μέσα σου, απο κεί που δεν το περιμένεις...

Δύο απο τα πολύ γνωστά τραγούδια που έλεγε ο Παπάζογλου και μου αρέσουν πολύ (αν και είναι πολλά αυτά που μου αρέσουν):

Και οι καταπληκτικοί τίτλοι αρχής απο μία εκπομπή του Πάνου Γεραμάνη (αν και στο τέλος μιλάει ο Νταλάρας και το χαλάει :) :

les triplettes de belleville

2011-04-25T06:54:00.000-07:00

Άλλη μία μέρα απο τα ίδια...

2011-03-11T07:22:00.000-08:00

Ξεκινάω. Νωρίς όσο γίνεται για να μην πέσω σε πολυκοσμία. Ακόμα να καταλάβω ότι πλέον έχει πάντα πολυκοσμία στα μέσα και γενικά στην Αθήνα. Ηλεκτρικός, περιμένω. Εισιτήριο κανένας δεν άφησε σήμερα. Ψάχνω στα σκουπίδια ακόμη μια φορά παρόλο που σιχαίνομαι. Όλα παλιά είναι. Δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως έχω αποφασίσει οτι δεν θα πληρώνω πλέον. Βέβαια κατά βάθος σκέφτομαι και τι θα γίνει αν πέσω σε ελεγκτή. Πιθανές κινήσεις σε αυτή την περίπτωση: κατεβαίνω αν τον πάρω χαμπάρι, ή του λέω πως το έχουν παρακάνει και είμαστε άνεργοι και δεν έχουμε να πληρώσουμε και του δείχνω και τα βιογραφικά που έχω στην τσάντα μου για να τον πείσω ότι ψάχνω για δουλειά και κλαίγομαι παράλληλα, ή εξαρχής αρνούμαι να του πω οτιδήποτε όπως και να του δώσω τα στοιχεία μου. Στην Θεσσαλονίκη άκουσα βέβαια ότι ένας επιβάτης που αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία του, κράτησαν οι ελεγκτές για μισή ώρα κλειστές τις πόρτες του λεωφορείου. Στην συνέχεια ο επιβάτης κάλεσε την αστυνομία και οι ελεγκτές πήγαν αυτόφωρο! Ήρθε ο ηλεκτρικός. Πάει τόσο αργά που πέρα από τα εκτρώματα κτήρια που φαίνονται στο γκάζι, ξεχωρίζουν από πίσω βουνοκορφές χιονισμένες. Ποιες να είναι άραγε; Μοναστηράκι αλλάζω. Οι διασταυρώσεις στο μετρό είναι πάντα δύσκολο σημείο γιατί πρέπει να στρίψεις με προσοχή και ταχύτητα για να μην πέσεις πάνω σε άλλον. Πολύς κόσμος και όλοι τρέχουν. Επιλέγω σκαλιά τώρα τελευταία για να αποφύγω την κίνηση στις κυλιόμενες σκάλες. Όταν σου πέσει στα σκαλιά κάποιος που πάει αργά μπροστά σου, μπορεί ακόμα και να σε τσατίσει στιγμιαία! Μα αφού δεν βιάζεται γιατί δεν πήγε από τις κυλιόμενες; Μετά από ένα δευτερόλεπτο συνειδητοποιείς τι σκέφτηκες και γελάς. Στην αποβάθρα ενώ περιμένω ξαφνικά ακούγεται από τα μεγάφωνα διαφήμιση για μία τράπεζα που κάνει φιλανθρωπικό έργο! τι απάτη! Μα καλά πέρα από τις συνηθισμένες ανακοινώσεις, άρχισαν να ακούγονται από τα μεγάφωνα και διαφημίσεις τώρα;; Γλυστράει κάποιου το κινητό κάτω στις γραμμές λίγο πριν φτάσει ο συρμός! Σκύβουμε όλοι και κοιτάμε. Ο οδηγός που πλησιάζει κόβει απότομα ταχύτητα καθώς βλέπει το πλήθος όλο να κοιτάει κάτω. Τελικά φτάνω οαεδ. Τα γνωστά πλέον, νουμεράκι από το μηχάνημα και υπομονή... "Για ανανέωση κάρτας;" Τρέχω και είμαι η μόνη που θέλω ανανέωση. Οι άλλοι γιατί να περιμένουν άραγε; Κανένα επίδομα θα περιμένουν. Κάποιοι αγριοκοιτάζουν νομίζοντας οτι τους πήρα την σειρά. "Για βεβαίωση χρόνου ανεργίας;" "Αιτιολογία: ΑΣΕΠ". "Υπογράψτε, μετά στον τρίτο όροφο για υπογραφή και στον δεύτερο για πρωτόκολλο". Ανεβαίνοντας τα σκαλιά, βλέπω κάποιες αστείες αφίσες που λένε: "Μην μπαίνεις στον κόπο, κάνε το Δημόσιο να τρέξει" " Θέλεις να πάρεις ένα πιστοποιητικό από το δημόσιο αλλά νομίζεις ότι θα πνιγείς σε αιτήσεις και χαρτιά; ΟΧΙ ΠΙΑ" Ξεμπέρδεψα γρήγορα, ουφ. Επιστροφή. Ας περπατήσω μέχρι το μοναστηράκι για να μην αλλάζω χίλιες φορές γραμμή. Ποπο, η Ερμού πολύ ερημιά έχει. Έχω καιρό να περάσω και νομίζω ότι έχει πολύ νέκρα. Στο δρόμο κοιτάω για μία ομπρέλα που μου αρέσει. Είναι γερή και έχει και λουράκι να κρεμιέται στην πλάτη. 12 ευρώ όμως είναι πολλά. Και αυτή των 2 ευρώ που έχω μωρέ καλή είναι, κάνει τη δουλειά της. Άσε που εδώ στα νότια, αν εξαιρέσεις τις τελευταίες μέρες, δεν βρέχει και πολύ. Πού οι ατέλειωτες βροχές και η υγρασία των Σερρών. Αφού όταν ξεμυτούσε ο ήλιος ήτανε μεγάλη χαρά, απλώναμε όλοι μπουγάδες. Ηλεκτρικός και σπίτι. Τώρα έχω όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και μπορώ να στείλω την αίτηση. Γρήγορα όμως γιατί λήγει σήμερα η προθεσμία. Το έντυπο ΣΟΧ1 ευτυχώς το έχω ξανακάνει πολλές φορές, θυμάμαι τι χρειάζεται να συμπληρώσω. Κλείνω το φάκελλο και πάω ταχυδρομείο. Κι εκεί αριθμό και περιμένω στην ουρά. Ένα ζευγάρι μετανάστες με το μωρό στην αγκαλιά τυλιγμένο σε ένα κουβερτάκι προσπαθούν να βγάλουν άκρη με έναν υπάλληλο και διαμαρτύρονται. Ποιος ξέρει..Η ώρα έχει πάει 2 παρά 10 και δεν έχει έρθει η σειρά μου. Ρωτάω υπάλληλο " επειδή λήγει σήμερα η προθεσμία κατάθεσης, θέλω να προλάβω να φαίνεται η σημερινή ημερομηνία στον φάκελλο" Μην ανησυχείτε, προλαβαίνετε άνετα" Έρχεται η σειρά μου. "Συστημένο παρακαλώ". Τρία γραμματόσημα και έτοιμη. Κάποτε μάζευα γραμματόσημα αλλά τώρα έπαψα πια. Αλληλογραφούσα με διάφορους και κρατούσα τα γραμματόσημα. Ωραία ήταν. Γνώριζα παιδιά τα καλοκαίρια από άλλες χώρες και ανταλλάσσαμε γράμματα. Σκόπια, Αυστρία, Αμερική.. Πλάκα είχε. Κάποια στιγμή τα κόψαμε τα γράμματα και από τότε χαθήκαμε. Σούπερ μάρκετ στην συνέχεια. Παίρνω ότι είναι να πάρω. Μία ηλικιωμένη κυρία δίπλα μου γεμίζει κρυφά την τσάντα της με κουλουράκια κανέλας που έχει σε ένα καλάθι χύμα. Την κοιτάω και μου χαμογελάει." Τι να κάνουμε κορίτσι μου;" "Καλά κάνετε". Επιστροφή στο σπίτι. Τώρα πρέπει να μαγειρέψω αλλά έχω βαρεθεί να μαγειρεύω. Δεν έχω όρεξη σήμερα, θα κάνω κάτι απλό. Κοιτάω λίγο τις σημερινές αγγελίες για εργασία στο ίντερνετ. Μόνο σερβιτόρους ζητάνε, η μετά κατι πολύ εξειδικευμένο, προγραμματιστές με συγκεκριμένες γνώσεις. Ξαναστέλνω να ανεβάσουν και την δικιά μου αγγελία στο επόμενο τεύχος του τεε. Τσεκάρω τα mail. Τίποτα καινούριο. Το ρύζι έτοιμο. Σβήνω το μάτι και ετοιμάζομαι να φάω... Καλή όρεξη

"Νοσταλγώ όσα δεν έζησα"

2011-02-26T01:27:00.000-08:00

Η θεατρική ομάδα «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» παρουσιάζει την παράσταση «Νοσταλγώ όσα δεν έζησα». Μια σπονδυλωτή παράσταση που αποτελείται από τη δραματοποίηση της «Αρκούδας του Πίνδου» του Δ. Χατζή αλλά και από κείμενα της ομάδας.

Η ομάδα προβληματίζεται σχετικά με τις κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές που επέφερε η ερήμωση της υπαίθρου αλλά και γενικότερα ο σύγχρονος αστικοποιημένος τρόπος ζωής.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στο πολιτιστικό στέκι «Ταξίδι Χωρίς Χάρτη» με ελεύθερη είσοδο.

Απαραίτητη η κράτηση λόγω περιορισμένων θέσεων στο 6947536600

1 εώς 8 Μάρτη καθημερινά στις 21.00

Διάρκεια παράστασης 150 λεπτά

Αριστοβούλου 16 Κ. Πετράλωνα

www.taxidixwrisxarti.blogspot.com

Το «ταξίδι χωρίς χάρτη» είναι ένας πολιτιστικός – κοινωνικός χώρος έκφρασης και δημιουργίας με ελεύθερη συμμετοχή. Οι δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα κάθε μήνα συναποφασίζονται από τους συμμετέχοντες μέσω της συνέλευσης που πραγματοποιείται μία φορά τον μήνα. Ο χώρος λειτουργεί χάρη στην ελεύθερη συνεισφορά και τις πρωτοβουλίες του καθενός που τον οικειοποιείται. Επιδιώκουμε οι δημιουργίες μας να μην σχετίζονται με τη λογική του εμπορίου και του θεάματος και προτάσσουμε την αμεσότητα και την αυτομόρφωση στην τέχνη χωρίς να αποτελεί προϋπόθεση η ύπαρξη ενός ειδικού. Είμαστε πάντα ανοιχτοί σε καινούρια άτομα.

Μια βόλτα στο Βέλγιο

2011-01-27T03:22:00.000-08:00

Νοέμβρης 2010. Στην πιο διάσημη Ευρωπαϊκή πόλη, ειδικά το τελευταίο διάστημα. Και η απορία η δικιά μου ήταν αν έχει τόσο ησυχία όσο φαίνεται, το οποίο σίγουρα φαίνεται παράξενο όταν εκεί εδρεύει το ευρωκοινοβούλιο όπου αποφασίζονται οι τύχες όλων μας... Για το πολύ μικρό διάστημα που βρέθηκα εκεί δεν μπορώ να πω οτι μπορώ να ξέρω τι συμβαίνει ακριβώς αλλά γενικά φαινόταν να επικρατεί ηρεμία... Μία εξήγηση μπορεί να είναι οτι πάνω από το 60% των κατοίκων είναι υπάλληλοι στο Ευρωκοινοβούλιο...

Μερικές τουριστικές φωτογραφίες λοιπόν

ο Τεν Τεν σε έναν απο τους πιο τουριστικούς δρόμους με μαγαζάκια. Η πιο συνηθισμένη αγορά είναι τα Βελγικά σοκολατάκια τα οποία είναι πανάκριβα

ο μικρός αυτός κατουρλής που είναι πολύ γνωστό αγαλματίδιο-συντριβάνι που κατουράει είναι μόλις 30 εκατοστά και γενικά είναι λίγο κρυμένος στην συμβολή των οδών που βρίσκεται. Κι όμως είναι απο τα πιο γνωστά αγαλματίδια και έχει τόσο κόσμο καθημερινά γύρω του να το φωτογραφίζουν. Οι ιστορίες που λέγονται γύρω απο αυτό είναι πολλές, αλλα καμία επιβεβαιωμένη. Μία απο τις χίλιες είναι αυτή που λέει οτι βοήθησε το 1142 σε μία μάχη μεταξύ του δούκα Godfrey III με τον λόρδο Grimbergern, ένα απο τα δύο στρατόπεδα κατουρώντας ψηλά απο ένα φράχτη τους αντιπάλους...

Ποδήλατα που μπορείς να νοικιάζεις μόνος σου απο διάφορα σημεία και να τα αφήνεις σε άλλα σημεία. Το κακό ήταν οτι χρεςιαζόταν πιστωτική κάρτα να βάζεις σε ένα μηχάνημα, έτσι έκανα τις βόλτες μου με τα πόδια.

Καρότσι για τέσσερα μωρά!

Οι μπάτσοι μείνανε στη μέση του δρόμου. Θυμάμαι και δύο μεθυσμένους τύπους που είχε στο απέναντι πεζοδρόμιο οι οποίοι είχανε λιώσει στα γέλια και κάτι τους φώναζαν αλλα δυστυχώς δεν ξέρω την γλώσσα και δεν κατάλαβα

Άγαλμα σε καθολική εκκλησία που μου έκανε εντύπωση

Υπάρχουν super ήρωες!

2010-12-16T05:03:00.000-08:00

Όλοι μας μπορεί κάποια στιγμή στη ζωή μας να είχαμε έναν ήρωα, ή να φανταζόμασταν κάποιον ήρωα ο οποίος θα μας έβγαζε από τα αδιέξοδα, θα μας βοηθούσε σε μία δύσκολη στιγμή ερχόμενος είτε από τον ουρανό είτε από τη γη. Άλλοι πιστεύουν σε ένα θεό, άλλοι σε έναν σούπερμαν... και άλλοι πουθενά γιατί δεν πιστεύουν γενικά στους ήρωες και τους έχουν απομυθοποιήσει...

Κι όμως... ακόμα και οι άπιστοι Θωμάδες χτες πείστηκαν απολύτως... Ακόμα και μέσα στα σύννεφα των χημικών με τα οποία φρόντισαν για μία ακόμα φορά να μας περιλούσουν οι αγαπημένοι μας πρασινούληδες ΜΑΤαδες (είναι γνωστά πλέον στον απλό κόσμο ufo που κατεβαίνουν συχνά από τον Άρη σε αποστολή να εξοντώσουν τους γήινους για να εξαλειφθεί το είδος μας και να κυριαρχήσουν αυτοί στον κόσμο), με τον κόσμο να φωνάζει "δεν βλέπω", "τυφλώθηκα", "σκοτάδι γύρω μου", "ας με βοηθήσει κάποιος που βλέπει" ξαφνικά εμφανίζεται ο ήρωας μας! Εγώ πάντα πίστευα κατα βάθος οτι υπάρχουν ακόμα ήρωες. Ήταν φυσικά γένους θηλυκού (ω τι ευχάριστη έκπληξη!) και φορούσε μάσκα θαλάσσης. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω αν προσγειώθηκε από τον ουρανό... Σημασία έχει πως εμφανίστηκε και με δύναμη είπε "στηριχτείτε πάνω μου! εγώ βλέπω! θα σας οδηγήσω!" Θαύμα! Σε λατρεύουμε. Δυστυχώς σε έχασα γρήγορα και δεν σε ξαναείδα. Δεν πρόλαβα να συγκρατήσω την μορφή σου αλλα ακόμα προσπαθώ να σε φανταστώ. Σίγουρα ήσουν υποβρύχια, γιατί θυμάμαι καλά τη μάσκα θαλάσσης σου

ο ήχος που ακούστηκε όταν κατεύθασε η πολύτιμη γυναίκα δεν ήταν

ο κλασσικός που θα μπορούσε για έναν ήρωα...

αλλα μπαμ μπουμ και άλλοι τέτοιοι ήχοι κρότων... μαζί με τα απαραίτητα επίθετα που ακουγόντουσαν απο όλο το πλήθος προς τους ufo, που βέβαια δεν χαμπάριαζαν καθώς δεν καταλαβαίνουν καν την γλώσσα των γήινων, στον πλανήτη τους μιλάνε μόνο μία γλώσσα που φήμες λένε οτι μοιάζει στο άκουσμα με αυτή των χοίρων.

2010-12-13T11:01:00.000-08:00

Ξαφνικά όλα θολώνουν γύρω

μέχρι κάτι να σταματήσει αυτό το διάλειμμα σου από τις εικόνες και να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα

Το παράθυρο και η θέα του...

2010-11-23T01:33:00.000-08:00

17/11/10

2010-11-18T10:07:00.000-08:00

Κάπου γραμμένο ...

2010-11-16T09:05:00.000-08:00

Κάπου γραμμένο...

2010-11-14T07:36:00.000-08:00

Μόνος μου οδηγός

τα παιδικά μου χρόνια

μουσική συνοδεία

μουσική συνοδεία 2

μουσική συνοδεία 3

Μία αιωνιότητα και μία μέρα. . .

2010-09-08T00:22:00.000-07:00

Ένα ακόμη όμορφο καλοκαίρι (όπως ξέρουν να είναι τα καλοκαίρια) χωρίς σκοτούρες και έγνοιες πέρασε... που ίσως πέρα από ξεκούραση άφησε και όμορφες στιγμές... αυτές οι στιγμές μπορεί με μια πρώτη ματιά να ήταν ασήμαντες και αδιάφορες χαρούμενες μέρες. Και ποιες όμως είναι οι σημαντικές; Κι αν κάτι που έζησες δεν το είχες ξαναζήσει ποτέ; κι αν κάτι που έζησες ήταν κάτι που ήθελες να το ζήσεις χρόνια; Κι αν κάτι που είπες ήταν κάτι που ήθελες κατά καιρούς να το πεις αλλά δεν το έλεγες; και αν κάτι που έκανες δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να το ξανακάνεις; Καλοκαίρι, ένα διάλειμμα για ζωή;

Όλα Μία αιωνιότητα και μία μέρα...

http://www.youtube.com/watch?v=NZX6uvMAWks&feature=related

Καλοκαιρινές ιστορίες...

2010-07-27T06:27:00.000-07:00

Διαβάζοντας ένα βιβλίο με ιστορίες, αποφάσισα να γράψω αυτή την ιστορία, γιατί μου θυμισε λίγο μία κουβέντα που είχαμε κάνει πριν λίγους μήνες με φίλους...

Η ΖΩΟΠΟΙΟΣ ΚΡΕΑΤΟΜΗΧΑΝΗ

Ήταν κάποτε ένας παράξενος χασάπης, τόσο παράξενος, που αγαπούσε πολύ τα ζώα. όχι τεμαχισμένα, βέβαια, ούτε ψημένα, αλλά ολόκληρα, ολοζώντανα και με κανονική θερμοκρασία σώματος. Ήτανε, ως εκ τούτου, φυσικό να έχει μίαν εξίσου αφύσικη κρεατομηχανή που, όταν τη μπούκωνς με κρέας, αντί να βγάζει απο τις τρύπες κιμά, έβγαζε αγελάδες, μόσχους σιτευτούς, βόδια και ταύρους στριφοκέρατους. Με άλλα λόγια απο το κομματιασμένο κρέας έφτιαχνε νέα ζώα, ολοκαίνουρια. Με άλλα ακόμη λόγια, επρόκειτο για μία δημιουργό, ή μάλλον αναδημιουργό κρεατομηχανή.
Οι αγελάδες, τα βόδια, τα μοσχάρια, οι ταύροι, που ξεπηδούσαν απο μέσα της, χαιρετούσαν ευγενικά τον παράξενο καλό χασάπη και ξεχύνονταν στους δρόμους, τραβώντας προς τα δάση, που είχαν απομακρυνθεί πολύ απο την πολιτεία, γιατί πολύ την φοβόντουσαν.
Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε όσο υπήρχαν αποθέματα κρεάτων στο ψυγείο και υπόλοιπο χρημάτων στο ταμείο. όταν αυτά εξαντλήθηκαν, ο καλός χασάπης, που μάλλον θα πρεπε καλός ποιμήν να είχε γίνει, φαλίρισε, αφού δεν γίνεται, είναι απολύτως αντιοικονομικό, να βάζεις μια ζωή στην μηχανή σου κρέας κι αυτή να βγάζει, αντί για κιμά, βόδια μοσχάρια ταύρους και αγελάδες που, βέβαια, δεν ξανασφάζεις. Φαλιρίζοντας, λοιπόν αυτός ο αγνός εραστήςτων ζώων, αναγκάστηκε να σκοτώσει τα πάντα, ακόμη και την αγαπημένη του μηχανή, σε κάποιον άλλο χασάπη, που δεν είχε ιδέα οτι αυτή ήταν παράξενη, ζωόφιλη και ζωοποιός.
Όταν το ανακάλυψε, έγινε έξω φρενών και, όπως είναι φυσικό, φατνάστηκε πως κάποιο ελάττωμα είχε το σύστημά της, πως απο κάποια βλάβη έπασχε μηχανική κι άρχισε να την μαστορεύει. Της άλλξε κανα δυό βίδες, της άλλαξε κανα δυό γρανάζια, τη λάδωσε και τελικά αποφάσισε πως είχε καταφέρει να επαναφέρει την ανώμαλη αυτή αντάρτισσα στην ομαλή οδό λπαραγωγής κιμά. Την γέμισε λοιπόν, με κάμποσα κομμάτια κρέατος, για να την δοκιμάσει. Και τότε -ώ, του φρικτού θαύματος!-, μέσα απο τη μηχανή ξεπήδησε ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ, ΑΓΡΙΑ, ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΗ ΤΙΓΡΗ.

Επιθύμιο: Οι σπλαχνικές κρεατομηχανές έχουν κι αυτές μία θέση στον Παράδεισο

Αργύρης Χιόνης

ΥΓ: Αγαπητοί μου φίλοι είχε και πιο ωραίες ιστορίες στο βιβλίο που μόλις διάβασα που θα ήθελα να σας στείλω, αλλά αυτή μου θύμισε λίγο την κουβέντα που είχαμε μια μέρα για το κυνήγι και τους κυνηγούς...

Η κλασσική απάντηση...

2010-07-19T08:27:00.000-07:00

Πριν λίγες ημέρες στο κέντρο της Αθήνας, εκτυλίσεται μία απο τις πλέον καθημερινές ιστορίες δίπλα μου, που τείνουν να γίνουν καθημερινότητα...

Μία παρέα μπάτσων κάνει την βόλτα του σε μία απο τις κεντρικές πλατείες της πόλης. Ο ένας έχει αντιληφθεί σε κάποιο σημείο έναν μετανάστη που πουλάει κάτι χλαπάτσες σε μία γωνία, και είναι εμφανές οτι ενοχλείται πολύ, καθώς αρχίζει να τον στολίζει με διαφορα κοσμητικά επίθετα στους συναδέλφους του για άγνωστο λόγο... παραδίπλα στέκονται και άλλοι μικροπωλητές μετανάστες στους οποίους δεν δίνει σημασία. Δεν περνάνε πολλά λετπά και με γρήγορο βήμα κατευθύνεται προς το μέρος του με απειλητικό ύφος μαζί με έναν απο τους συναδέλφους του. Με θεατρικές θα έλεγα κινήσεις, που προκαλούν την προσοχή των περαστικών τον κλείνει με τα χέρια του σε μία γωνία και κάτι του λέει. Είμαι μακρυά για να ακούσω. Στο πρόσωπο του ανθρώπου σχηματίζεται ένα χαμόγελο, και φαίνεται κάτι να λέει. Ο ένστολος πια χάνει την υπομονή του και φωνάζει δυνατά έτσι ώστε να τον προσέξουν και όσοι δεν τον είχαν προσέξει προηγουμένως με τις θεατρικές του κινήσεις: τα χαρτιά σου είπα, τώρα! δεν καταλαβαίνεις; Έχουμε ήδη πλησιάσει αρκετοί περαστικοί και κοιτάμε χωρίς την παραμικρή αντίδραση να του φψνάζει άσχημα. Εκείνη τη στιγμή περνάει μία νεαρή κοπέλα με την μητέρα της και αρχίζει να ορίεται στον ένστολο οτι πως είναι δυνατόν να του φέραται έτσι του ανθρώπου και να κλαίει με λυγμούς. Εκείνος να της ζητάει το λόγο, και να της λέει οτι δεν έχει καμία δουλειά εκεί πέρα και οτι δεν την αφορά το θέμα απειλώντας την να φύγει... Μετά απο κάποια ώρα τέλος παντων, τραβάει την κοπέλα η μητέρα της να φύγουν. Εκείνη φώναζε τι τους θέλουμε τους μπάτσους και ορίστε τι ξέρουν μόνο να κάνουν, και ορίστε ποιοι είναι κτλ.
Η μητέρα της της απαντάει: Εντάξει δίκιο έχεις αλλα και τι να κάνουμε, δεν μπορείς να αλλάξεις εσύ τον κόσμο

Πόσες φορές και αν έχει ακουστεί αυτή η απάντηση σε κάποιους απο εμάς... που καταντάει κουραστική. Χιλιάδες παραδείγματα αποδεικνύουν οτι πολλά αλλάζουν απο εμάς, όπως θα έπρεπε να γίνεται κανονικά δηλαδή

Αλάσκα - Βόρειο σέλας

2010-07-08T09:24:00.000-07:00

Και μετά απο το νότιο πόλο, ταξιδεύουμε στο βόρειο πόλο στην Αλάσκα...

πηγή:geology.com

Πολικά στρατοσφαιρικά σύννεφα - Ανταρκτική

2010-06-27T05:50:00.000-07:00

Πρόσφατα ψάχνοντας κάτι άλλο, έπεσα τυχαία σε αυτές τις εικόνες απο την Ανταρκτική. Δείχνουν ένα καιρικό φαινόμενο που νομίζω συμβαίνει μόνο εκεί... Νομίζω οτι είναι απίστευτο

Η σελίδα που τις βρήκα είναι: http://www.coolantarctica.com/gallery/scenic/weather/nacreous_cloud1.htm

αλλά γενικά άμα ψάξετε, υπάρχουν πολλές σελίδες με φωτογραφίες απο την Ανταρκτική.

Θα ήθελα να πάω μια φορά εκεί . . . :)

Καλό ταξίδι και να πετάς πάντα

2010-06-25T02:32:00.000-07:00

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στο αεροπλάνο πιτσιρίκι και ήμασταν παρέα. Μας καθησύχαζες εμένα και τον "φευγουλέα" -έτσι τον έλεγες, ήταν και πιο μικρός και είχε τα πρωτεία!- . Γεννούσε η κότα σου σοκολατένια αυγά όταν άναβαν τα λαμπάκια προειδοποίησης, και πάντα περιμέναμε να ανάψουν... Και όταν κουνούσε, έλεγες πέσαμε σε καρόδρομο και γελούσες...

οι Ιθάκες τι σημαίνουν;

2010-06-22T06:49:00.000-07:00

"Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν"

Κ.Π. Καβάφης, Ιθάκη

Τα εύκολα τα λόγια τα μεγάλα . . .

2010-05-14T14:05:00.000-07:00

Καμιά φορά, τυχαίνει να ακούω διάφορα πράγματα σε συζήτηση που παρευρίσκομαι, που να με εξοργίζουν τόσο, που να μην καταφέρνω να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου και να συζητήσω, παρά αφήνω τον εαυτό μου βυθισμένο στη σιωπή. . . αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, γιατί χάνεται έτσι και η ουσία της κουβέντας που είναι πολλές φορές η διαφωνία, που προκαλεί και την περεταίρω συζήτηση των πραγμάτων... και μπορείνα οδηγήσει σε μαγευτική και πιο ουσιαστική συζήτηση, που ξεφεύγει απο τα πλαίσια της κουβεντούλας...και στην τελική αφήνεις να ειπωθούν πράγματα που δεν σε εκφράζουν, χωρίς να παρουσιάσεις την παραμικρή αντίσταση, έστω να εκφράσεις την διαφωνία σου. Η κι αν ακόμα την εκφράσεις, θα μείνουν εκεί απλά κάποιες λέξεις που θα λένε διαφωνώ, χωρίς καμία εξήγηση, επειδή δεν υπάρχει υπομονή, η επειδή δεν έχεις τις λέξεις και τον τρόπο να εξηγηθείς, η επειδή νιώθεις την απειλή απο το υπόλοιπο περιβάλλον της συζήτησης.

Αναφέρομαι στις εύκολες απόψεις που διατυπώνονται κάποιες φορές επάνω στην κουβέντα, χωρίς καμία σκέψη. Πολλές φορές είναι αναμασημένες προτάσεις που λέγονται απο τα ΜΜΕ, που υιοθετούνται και αναπαράγονται με μεγάλη ευκολία, λες και έψαχνε κάποιος επιχείρημα να στηρίζεται επάνω και να βρήκε τα έτοιμα των δημοσιογράφων και των πολτικών... Βιαστικές ταμπέλες σε πράγματα και καταστάσεις, βιαστικά συμπεράσματα χωρίς γνώση του τι έγινε , προσωπικότητες που δίνουν απλόχερα έδαφος σε κάθε λογής μπουρδολογία που ακούγεται έξυπνη η ωραία. Και φυσικά οι εύκολες συνεπαγωγές ( απο το συνεπάγεται στα μαθηματικά). Συνεπαγωγές του τύπου:

το μπουζούκι είναι όργανο. ο αστυνομικός είναι όργανο. Άρα, ο αστυνομικός είναι μπουζούκι (όπως κάναμε στην έκθεση στο σχολείο) (((!Στην περίπτωση αυτή βέβαια δεν είναι και άστοχη τελείως!)))
Ή λίγο πιο σύγχρονο παράδειγμα: Όποιος δεν δουλεύει, κάθεται. Όποιος κάθεται είναι τεμπέλης. Άρα όποιος δεν δουλεύει είναι τεμπέλης.

κ.ο.κ.

Τα εύκολα τα λόγια τα μεγάλα τα έχω ΒΑ-ΡΕ-ΘΕΙ!

Το υπόσχομαι στον εαυτό μου και ενόποιον όποιου διαβάζει αυτό το κείμενο, την επόμενη φορά θα το ανοίξω το ρημάδι το στόμα μου!

Ξεθωριασμένα χρώματα στην ξεθωριασμένη πόλη

2010-03-14T03:32:00.000-07:00

Μεθύστε...

2010-02-16T03:21:00.000-08:00

Μεθύστε φίλοι μου! Είναι η ώρα να μεθύσετε! Είναι η ώρα να μεθύσετε χωρίς διακοπή!

Είναι η ώρα να μεθύσετε απο δημιουργία χωρίς διακοπή φίλοι μου,να μεθύσουμε παρέα
να γίνουμε μιά παρέα -είτε είμαστε κοντά είτε απέχουμε χιλιόμετρα, σημασία έχει που οι σκέψεις μας συναντιούνται σε κάποια σημεία μαγευτικά-
να γίνουμε μιά παρέα απο μεθυσμένους τρελλούς
Και αυτή η καρέκλα να γεμίσει στιγμές που να μην μπορούν τα στραβά της πόδια να αντέξουν απο το βάρος...

Έμπνευση: το τραγούδι απο Διάφανα Κρίνα Μεθύστε, στίχοι Charles Baudelaire και οχι μονο...
Links: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/charles_baudelaire_poems.htm
http://www.youtube.com/watch?v=iG2vFVsLTew

Φ

2010-02-07T10:36:00.000-08:00

Σεπτέμβρη στις Σέρρες

2009-09-30T07:13:00.000-07:00

2009-09-07T05:26:00.000-07:00

Κούνα, να πέσει το ποτύρι και να αδειάσουν όλα να πετάξεις!

Περί της μοδός σαχλοανάγνωσμα...

2009-09-02T00:47:00.000-07:00

Εκείνη τη χρονιά ήτο πολύ της μοδός τα μεγάλου μεγέθους γυαλιά. Εφορέθησαν σε μεγάλο μέγεθος του πληθυσμού, καθώς επίσης και απο όλας τας κοινωνικάς τάξεις λόγω της απήχησης που είχον.
Ίσως απέκτησαν τούτην την πρωτοφανήν ζήτησην λόγω της διπλής χρήσεως που επιτελούσαν:
μια, δια την ομολογουμένως καλή προστασίαν απο τον ήλιον -λόγω των πτερυγίων που δεν άφηναν αύτε μίαν ακτίνα του ηλίου να διαπεράσει τα περιποιημένα ματάκια των κυριών- και μίαν δια να αποτελέσουν τη μάσκαν, αυτήν την απαραίτητη τότε μάσκαν που επιβαλλόταν να έχει ένας καθως πρέπει κύριος ή κυρία δια να παρουσιαστεί εις την αυστηρήν τότε ως προς αυτό κοινωνίαν. Ήτο όπως καταλαβαίνετε επιτακτικήν ανάγκην και οχι απλώς εικαστική επιθυμίαν. Καθός εφόραγον η κυρία την μάσκαν τούτην, είχε πολλαί δυνατότηται μιας εκ των οποίων ήτο η ομαλή προσαρμογήν εις την κοινωνίαν, που τότε δεχόταν πολλές αλλαγές και ηπιδέχετο πολλαί ανακατατάξεις...

Σήμερα θα έλεγε κανείς πως αποτελούν ντεμοντέ στοιχείο, καθώς πλέον θυμίζουν μάσκες οξυγονοκόλλησης.

Φ

Hold on to your dreams

2009-07-15T01:27:00.000-07:00

Για λίγο χρυσάφι

2009-07-12T12:12:00.000-07:00

Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα στη νύχτα του Δεκέμβρη,
στη σκοτεινή, βαθιά δεντροστοιχία,
μαζί πηγαίνουμε, μαζί και η μέρα θα μας έβρει,
ω ερημικά, θλιμένα μου στοιχεία.

Αύριο, μεθαύριο, σύντροφο θα μ'έχετε και φίλο,
τα μυστικά σας θέλω να μου πείτε,
μα όταν, αργότερα, φανεί το πρώτο νέο σας φύλλο,
θα πάω μακριά, το φώς για να χαρείτε.

Κι αφού ταιριάζει, ω δέντρα μου, να μένω απ' όλα πίσω
τα θαλερά και τα εύθυμα στην πλάση,
εγώ λιγότερο γι'αυτό δε θα σας αγαπησω,
όταν θα μ'έχετε κι εσείς ακόμη προσπεράσει.
( Κ.Γ. Καρυωτάκης)

Το μεταλλείο στην περιοχή Σκουριές της Χαλκιδικής θα είναι καταστροφικό για την περιοχή ανεπιστρεπτί, όπως ήταν και τα προηγούμενα στην Χαλκιδική και όπως θα είναι και τα επόμενα που σχεδιάζουν να κάνουν στο μέλλον και σε άλλες περιοχές...

http://proevla.blogspot.com/

Φ

Βροχή, κίνηση, ταλαιπωρία...

2009-06-28T01:06:00.000-07:00

Παρασκευή βράδυ. Οι πρώτες ψιχάλες αρχίζουν να πέφτουν, οσπου μέσα σε λίγη ώρα η βροχή έχει δυναμώσει αισθητά. Οι αστραπές σπάνε την μονοτονία των ήχων της λεοφώρου. Οι περαστικοί τρέχουν να βρούν καταφύγιο. Ο δυνατός αέρας δεν αφήνει ομπρέλα να σταθεί.Το δίκτυο έχει υπερφορτωθεί και οι κλήσεις απο το κινητό αδύνατες... Κάποια στιγμή βρίσκεις τρόπο να φύγεις, έστω και με δυσκολίες, υπομένεις την κίνηση... Μέσα στην κίνηση δίπλα σου, ένας ντελιβεράς μεταφέρει την παραγγελία του πελάτη... Κάποιοι τελικά δεν νομίζω να απολαμβάνουν και τόσο τη βροχή αυτές τισ μέρες. Ίσως θα ήταν καλύτερα την επόμενη φορά που θα παραγγείλουμε κάτι στο σπίτι μας τέτοιες ώρες, να το ξανασκεφτούμε!!!

πηγή εικόνας:http://stasiepisfaleias.wordpress.com/

Φ

Βροχή, μυρωδιά και αναμνήσεις...

2009-06-24T07:40:00.000-07:00

Εδώ και σχεδόν μία βδομάδα βρέχει ασταμάτητα.Έχει ποτίσει η γη νεράκι, η ατμόσφαιρα δροσιά, και το μυαλό μας ίσως, αναμνήσεις... Φωτογραφίες αφιερωμένες στους λάτρεις της βροχής

Φ

2009-06-07T02:00:00.000-07:00

Περιμένοντας το θάνατο η τη ζωή

2009-04-20T06:25:00.000-07:00

Κόσμος απ'έξω, καθένας με τις δικές του σκέψεις και τα δικά του προβλήματα... Αναστενάζουν, περιμένουν... Συζητάνε. μέσα απ'τα προβλήματά τους έχουν δεθεί, σε σημείο να διακομμωδούν τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά.
Μέσα, οι λάμπες φθορίου χλωμιάζουν τα πρόσωπα με τους μαύρους κύκλους που ξενυχτάνε δίπλα στους ανθρώπους τους ή στους ανθρώπους που για απόψε πρέπει να φροντίσουν σαν δικούς τους. Στεναχωρημένη η κυρα Φωτεινή, πήραν την κυρία απο δίπλα σε άλλο δομάτειο πάνω που είχαν γνωριστεί...και τι θα κάνει? Τώρα απέμεινε μόνη της στα λογικά της μέσα στο δομάτειο. Γυρτή προς τα δεξιά της για να μηνβλέπει απ'την άλλη την γιαγιάκα που έχει απομείνει κοκαλιάρα και κρατιέται με το ζόρι στη ζωή της, αναρωτιέται σε τι κατάσταση να είναι άραγε η κυρία που θα γεμίσει το κρεβάτι που άδειασε πριν λίγο. Η είδηση που έρχεται οχι και τόσο ενθαρυντική, θα έρθει περιστατικό απο τα επείγοντα...Μια γιαγιά απο το απέναντι κρεβάτι, διασωληνωμένη, συνεχίζει να φωνάζει επίμονα μια ξένη μάρκα απο βούτυρο, ήταν διαφήμιση της εποχής της, την κακομοίρα... Οι αποκλειστικές περιμένουν να φύγουν οι συγγενείς, να πλύνουν τις ηλικιωμένες και έπειτα αφού κοιμηθούν,να το γιορτάσουν όλες μαζί στην αίθουσα αναμονής, είναι η μέρα της Ανάστασης. Για τις ηλικιωμένες εκεί, αργεί να έρθει η ανάστασή τους και όλο περιμένουν...

Φ

Η δίκη

2009-04-18T10:39:00.000-07:00

Απόσπασμα απο το έργο: Η ΔΙΚΗ του Φραντσ Κάφκα. Αυτό το απόσπασμα μπορεί και να δημιουργεί άλλες σκέψεις διαβασμένο μέσα στο βιβλίο, απ'οτι μόνο του... Ωστόσο η ιστορία που διηγείται ο ιερέας στον Κ μου γεννά πολλές σκέψεις απο μόνη της...όπως το πώς μπορούμε να χτίζουμε μόνοι μας τα εμπόδια στο δρόμο μας, και να βλέπουμε δυσκολίες, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μην υπάρχουν, να είναι απλά κατασκεύασμα του μυαλού μας...

Κ: Αποτελείς εξέρεση ανάμεσα σ'όλους όσοι ανήκουν στο δικαστήριο. Έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε σένα παρά σ'οποιονδήποτε άλλον, και μη νομίζεις γνωρίζω κιόλας αρκετούς. Μόνο με σένα μόρώ να μιλήσω ανοιχτά.

Ιερέας: Πλανάσαι

Κ: Σε τι πράγμα πλανώμαι;

Ιερέας: Σε σχέση με το δικαστήριο. Στην εισαγωγή του συγγράματος του νόμου αναφέρονται γι'αυτό το είδος της πλάνης τα εξής: "Μπροστά στην πύλη του Νόμου στέκεται ένας φύλακας. Μπροστά του παρουσιάζεται μιά μέρα ένας άνθρωπος απ'την επαρχία και τον προκαλεί να του επιτρέψει την είσοδο στο Νόμο. Ο φύλακας όμως απαντά οτι προς το παρόν δεν μπορεί να τον αφήσει να μπεί. Ο άνθρωπος σκέφτεται για λίγο και έπειτα ρωτάει αν θα μπορέσει να μπεί αργότερα. "Αργότερα, ίσως" λέει ο φύλακας, " τώρα όμως, όχι". Η πύλη του Νόμου είναι ανοιχτή, όπως πάντα. Ο φύλακας στέκεται στο πλάι. Ο άνθρωπος σκύβει για να κοιτάξει μέσα. Βλέποντάς τον, ο φύλακας γελάει και λέει: "Αν το θέλεις τόσο πολύ, προσπάθησε να μπείς παρά την απαγόρευσή μου. Σε προειδοποιώ όμως: Είμαι αρκετά ισχυρός. Κι απ'όλους τους φύλακες είμαι ο κατώτερος. Όσο προχωράς στο εσωτερικό, μπροστά σε κάθε αίθουσα στέκει ένας φύλακας, ο ένας πιό ισχυρός απο τον άλλον. Την όψη του τρίτου φύλακα δεν μπορώ ούτε εγώ να την αντέξω". Ο χωρικός δεν είναι προετοιμασμένος για τέτοιες δυσκολίες. Έχει έρθει με την πεποίθηση πως ο νόμος πρέπει να είναι πάντα προσιτός σε όλους τους ανθρώπους. Παρατηρώντας όμως πιό προσεκτικά τον φύλακα με το γούνινο πανωφόρι, τη μεγάλη γαμψή μύτη και τη μακρυά, μαύρη, τατάρικη γενειάδα, αποφασίζει πως είναι προτιμότερο να περιμένει όσπου να τον αφήσουν να μπεί. Ο φύλακας του δίνει ένα σκαμνί και τον αφήνει να περιμένει δίπλα στην πόρτα. Κάθεται εκεί, μέρες, χρόνια. Δε σταματάει να αγωνίζεται για την άδεια εισόδου. Κουράζει το φύλακα με τα επίμονα παρακάλια του. Ο φύλακας πιάνει συχνά κουβέντα μαζί του, τον ρωτάει για την πατρίδα του και άλλα πολλά, πάντα όμως με το αδιάφορο ύφος σπουδαίου κυρίου, για να καταλήξει κάθε φορά στη δήλωση οτι δεν μπορεί να του επιτρέψει ακόμα την είσοδο. Ο άνθρωπος, που είχε ξεκινήσει το ταξίδι του με όλα τα απαραίτητα εφόδια, δεν τσιγκουνεύεται τίποτα, όσο πολύτιμο κι αν είναι, για να εξαγοράσει το φύλακα. Εκείνος τα δέχεται όλα, σχολιάζοντας όμως κάθε φορά: "Το παίρνω μόνο για να μην νομίσεις πως παρέλειψες κάτι". Τα χρόνια περνούν κι ο άνθρωπος παρατηρεί σχεδόν αδιάκοπα το φύλακα. Λησμονεί οτι υπάρχουν κι άλλοι φύλακες, έχει την εντύπωση πως το μοναδικό εμπόδιο για την είσοδοό του είναι αυτός, ο πρώτος φύλακας. Τα πρώτα χρόνια, καταριέται φωναχτά την κακή του μοίρα, με τον καιρό όμως, καθώς γερνάει, δεν ακούγεται παρά ένα μουρμουρητό. Ξεμωραίνεται, παρακαλάει ως και τους ψύλλους στο γούνινο γιακά του φύλακα, που τους ξεχωρίζει μ'ευκολία μετά απο τόσα χρόνια παρατήρησης, να τον βοηθήσουν μεταπείθοντας τον φύλακα. Σιγά σιγά, χάνει το φώς του, δεν ξέρει πιά αν ο κόσμος γύρω αρχίζει να σκοτεινιάζει ή αν τον ξεγελούν τα μάτια του. Ωστόσο, ξεχωρίζει τώρα μέσα στο σκοτάδι μιαν ακτίνα φωτός, που φεγγοβολεί ανέσπερη μέσα απ'τη θύρα του Νόμου.Δεν έχει πολλή ζωή ακόμη μπροστά του. Λίγο πριν ξεψυχήσει, οι εμπειρίες όλων αυτών των χρόνων κατασταλάζουν στο μυαλό του σε μιά ερώτηση, που δεν είχε υποβάλλει ποτέ στο φύλακα. Του γνέφει αδύναμα, γιατί δεν μπορεί πιά να σαλέψει το σώμα του. Ο φύλακας αναγκάζεται να σκύψει πολύ, γιατί η διαφορά του αναστήματός τους έχει μεταβληθεί υπέρμετρα εις βάρος του χωρικού."Τι άλλο θέλεις να μάθεις;" του λέει. "Είσαι αχόρταγος". " Όλοι οι άνθρωποι αγωνίζονται για να πλησιάσουν τον Νόμο" λέει ο χωρικός " πως γίνεται, λοιπόν, και τόσα χρόνια δε ζήτησε κανείς άλλος εκτός απο μένα να περάσει αυτή την πόρτα;" Ο φύλακας καταλαβαίνει πως ο άνθρωπος είναι πιά στα τελευταία του, πως η ακοή του σιγά σιγά τον εγκαταλείπει, και γι'αυτό φωνάζει δυνατά, σκύβοντας κοντά του "Κανείς άλλος δεν μπορούσε να περάσει τούτη την πόρτα. Ήταν προορισμένη μόνο για σένα. Τώρα θα την κλέισω".

Κ: Ωστε ο φύλακας εξαπάτησε τον άνθρωπο

Ιερέας: Μη βιάζεσαι. Δεν πρέπει να υιοθετείς αβασάνιστα τη γνώμη των άλλων. Σου γιηγήθηκα την ιστορία κατά λέξη, όπως υπάρχει στο σύγγραμα. Δε λέει τίποτα για εξαπάτηση.

Αφιερωμένο στους συνταξιδιώτες και μη στην Πράγα

Φωτεινή

2009-01-15T01:48:00.000-08:00

Μαφάλντα, Quino

Φ

Μια άλλη άποψη για την κατοχή...

2008-11-05T07:58:00.000-08:00

Με αφορμή μία εκδρομή που έκανα πρόσφατα σε μέρη οπου ξεκίνησε η αντίσταση κατά της κατοχής και ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πρόσφατα, παραθέτω μία διαφορετική απο τις συνιθισμένες απόψεις για την αντίσταση τότε που με βάζει σε πολλές και αντικρουόμενες σκέψεις και προβληματισμούς...και πιστεύω οτι έχει ενδιαφέρον.

"Εμείς δεν πιάσαμε όπλο να πολεμήσουμε τους Γερμανούς. Λέγαμε οτι έπρεπε να συμφιλιωθούμε με τους γερμανούς στρατιώτες, ειδικά εκεί στην εξορία. Μπορεί η απόφασή μας να ήταν λανθασμένη, αλλα εμείς πήραμε μια γενικά διεθνιστική θέση. Βλέπαμε οτι δεν τελείωνε ο πόλεμος με το να σκοτώσουμε έναν Γερμανό και να σκοτωθούν τόσοι άνθρωποι με τα αντίποινα των Γερμανών.

Όταν επι Γερμανών πήγαιναν οι χωρικοί και γίνονταν αντάρτες, δεν το κάναν πάντα απο πίστη, αλλά απο φόβο για τα αντίποινα των γερμανών. Οι Γερμανοί είχαν τη θεωρία της ομαδικής ευθύνης. Όταν σκότωσαν σους Μολάους ένα γερμανό στρατηγό, οι Γερμανοί κάψανε τα Καλα΄βρυτα και εκτέλεσαν τόσο κόσμο, επειδή δεν μπορούσαν να συλλάβουν μεμονωμένα τους ενόχους. Οι σταλινικοί λέγαν αντίστοιχα σκοτώστε τους Γερμανούς. Αλλά έτσι δεν τελιώνει ο πόλεμος. Αυτό συνέφερε τους Άγγγλους, τον Τσόρτσιλ, γιατί βοηθούσε την αντιγερμανική πολιτική. Γι'αυτό όταν βρήκαν το αρχείο του Γιαννούλη, βγήκαν στο φώς κάτι έντυπα που έλεγαν οτι αν ήσουν σε τροτσκιστική η αρχειομαρξιστική ή αναρχική οργάνωση, δεν επιτρεπόταν να σε δεχτούν στο ΕΑΜ. Μας έλεγαν πράκτορες της αστικής τάξης. Και φασίστες και όργανα των φασιστών και ανθρώπους της ιδιοκτησίας μας έλεγαν.

Ορισμένοι σύντροφοι πήγαν στο αντάρτικο. Είχαν την αυταπάτη οτι μπορούσε το ΕΑΜ να εξελιχθεί σε αριστερό κίνημα, επαναστατικό , ενάντια στην πολιτική του Στάλιν, αλλά δυστυχώς όπως λέει και ο Στίνας, αυτό ήταν αδύνατο...

Εγώ γνώρισα το Σταύρο Βερούχη, τον πρόεδρο των Παλαιών Πολεμιστών, αόματο απο τα πολεμικά αέρια. Κάποτε είχε εκλεγεί απο το χωριό του στην Εύβοια στην Κυβέρνηση του Βουνού - είχε κι αυτός την ίδια αυταπάτη. Είχανε βρεί λάδι σε μία περιοχή και αυτός επέμενε να μοιραστεί στους κατοίκους που λιμοκτονούσαν. Αντιθέτως, οι σταλινικοί λέγανε να πάει στην "Επιμελητεία του Αντάρτη" για τους αντάρτες. Στο τέλος τον δολοφόνησαν.

Μιά άλλη συμπλοκή είχε γίνει με αρχειομαρξιστές και σταλινικούς που πήγαν να πολεμήσουν τους Γερμανούς, συγκεκριμένα να δράσουν απο κοινού ενάντια σε μία γερμανική εκκαθάριση στην Ευρυτανία. Αφού αντιμετόπισαν ενιαιομετωπικά τους γερμανούς -με όπλα- κι αφού τους απώθησαν μαζί, στο τέλος, οι σταλινικοί σκότωσαν τους αρχειομαρξιστές και είπαν οτι σκοτώθηκανστη μάχη απο τους Γερμανούς. Ψέματα δηλαδή.Δεν υπήρχε περίπτωση να κάνεις μέτωπο με δαύτους, ήσουν κι εσύ εχθρός, ήσουν πράκτορας. Όταν σκότωναν τους ανταρτες του Ζέρβα, έτσι σκότωναν και τους δικούς μαςοπυ δεν συμφωνούσαν με τη γραμμή τους, σαν τον Ψαρρό."

Απόσπασμα απο το βιβλίο "Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα" του Γιάννη Ταμτάκου

*Όταν λέει εμείς ο Ταμτάκος εννοεί τους αρχειομαρξιστές

*Οι αρχειομαρξιστές κάνανε προπαγάνδα με έντυπα και προκυρήξεις στους καταυλισμούς των γερμανών εναντίον του πολέμου

Φωτεινή

Παιχνίδι με τη σελίδα 123

2008-03-03T11:21:00.000-08:00

Ευχαριστούμε τη sminefa για την πρόσκληση στο παιχνιδάκι!
Οι όροι είναι να παραθέσεις το βιβλίο που έχεις πιο εύκαιρο κοντά σου, και να παραθέσεις απο το συγκεκριμένο βιβλίο και την σελίδα 123, αλλιώς θα σε βρούν πολλά κακά!
Δυστυχώς το πρώτο βιβλίο δεν είχε σελίδα 123, έτσι πήρα το δεύτερο πιο εύκαιρο. Είναι ένα βιβλίο που βρήκα σήμερα οτι είχα δανειστεί κάποτε και πρέπει να το επιστρέψω και το έβγαλα για να το επιστρέψω! Είναι: Οι κομπάρσοι της ηδονής τησ Εύας Ομηρόλη ...

Επειδή όμως θα προτιμούσα να παραθέσω το πρώτο πιο εύκαιρο βιβλίο, υποθέτοντας οτι ξεκινάει απο τη σελίδα 100, παραθέτω την σελίδα 23 :P χαχα. Είναι το παραμύθι η Μυρτώ και ο λύσταρχος Καραμπούμ του Ντιμίτερ Ινκιόφ, που μ'αρέσει πάρα πολύ

Με τη σειρά μου πρέπει να καλέσω εγώ άλλους 5, μμμ...

Πικραλίδα (Baggelis, Xaris)
Radicalistic (raslowbap)
INFOρμές (unripe)
Like Home (alexander)
Inferno, Purgatorio, Paradiso (rakuneta)

Επίσης καλώ και την φίλη Ηλιάση :) χα

Φωτεινή

Ζωές

2008-02-15T13:23:00.001-08:00

Φωτεινή

Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη

2008-01-24T04:11:00.000-08:00

Κάθε μέρα σιχτυρίζω πως καταντήσαμε έτσι! Ζούμε για να δουλεύουμε και δουλεύουμε για να ζούμε! Συμβαίνει από χρόνια και όσο πάει γίνεται και χειρότερα… Ως πότε θα συμβαίνει αυτό, μάλλον δεν θα’χει επιστροφή πάντως. Μας μπρίζοναν από μικρά παιδιά τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Και όχι άδικα, αφού αλλιώς δεν μπορείς να επιβιώσεις. Εγώ ποτέ δεν είχα απάντηση, και πιστεύω ότι μέσα μου παρακαλούσα μια ζωή να έχει παιχνίδι και καμιά δουλειά. Έλα ντε που όσο και να το αναβάλεις φτάνει η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις. Δεν πιστεύω ότι ήμουν τεμπέλικο παιδί και γι’αυτο δεν ήθελα τίποτα να κάνω στη ζωή μου. Αντιθέτως, σκεπτόμουν χίλια δυο πράγματα, που δυστυχώς όμως δεν είχαν να κάνουν με δουλειά, αλλά με άλλα πράγματα.

Και έρχομαι στο σήμερα και λέω, τόση δουλειά για τέτοια ζωή που κάνουμε;;; Φτάνουν στιγμές που έρχεσαι στο αμήν και λες θα τα παρατήσεις. Μακάρι να μπορούσα να βρω τη συνταγή να μην ακολουθήσω αυτή τη ζωή και όμως να επιβιώσω…

Φωτεινή

Φωτογραφίζοντας πορτραίτα . . .

2008-01-19T12:23:00.000-08:00

Αυτά που αναφέρονται παρακάτω παρόλο που αναφέρονται για φωτογράφιση πορτραίτου σε εσωτερικό χώρο, οι γενικές συμβουλές μπορούν να εφαρμοστούν οπουδήποτε.
Σχετικά με τη στάση του φωτογράφου: όταν τοποθετούμε τη μηχανή ψηλότερα απο το πρόσωπο, μεγαλώνει το μέτωπο και μικραίνει το σαγόνι, ενώ αντίθετα αν έχουμε τη μηχανή χαμηλότερα, δίνεται η αίσθηση μιας "υπερβολικής μορφής γεμάτη αίγλη (προοπτική ποουλιού)
Το φως είναι επίσης πολύ σημαντικός παράγοντας που επιρρεάζει το πορτραίτο , φέρνοντας τελείως διαφορετικά αποτελέσματα ανάλογα με την κατεύθυνση απο την αποία έρχεται. Με ένα φωτιστικό μετακινούμενο, δαπέδου ή κάτι ανάλογο, μπορούν να γίνουν δοκιμές, αλλάζοντας τη θέση του και παρατηρόντας πως φαίνεται το πρόσωπο. Η διαδικασία αυτή γίνεται ακόμη ευκολότερη αν υπάρχει η δυνατότητα να σβήσουν όλα τα υπόλοιπα φωτα που υπάρχουν στο χώρο, για να υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση (κοντράστ). Όλη η διαδικασία αυτή γίνεται αφού πρώτα επιλεγεί το σημείο που θα καθίσει ο φωτογραφιζόμενος.
Αν και λογικά δεν μπορεί να υπάρχουν κανόνες για το πως θα φωτογραφίζει κάποιος, κάποιοι κανόνες που ίσως μπορεί να φανούν χρήσιμοι όπως κ οι παραπάνω είναι ότι συνήθως αυτό που μας οδηγεί στο πρόσωπο είναι τα μάτια και τα γυαλιά. Επίσης κοιτάζουμε τις σκιές κάτω απο τα φρύδια, τη μύτη και το σαγόνι. Το φως το βάζουμε απο την αντίθετη μεριά απο αυτήν που το μοντέλο έχει γυρίσει, έχοντας έτσι τη δυνατότητα να φωτογραφήσουμε την πλούσια σε διαβαθμίσεις μισοφωτισμένη μεριά. Βάζοντας το φωτισμό απο την άλλη μεριά, το πρόσωπο γίνεται πιο φαρδύ.
Κοιτώντας τη σκιά της μύτης πάνω στο μάγουλο, μας βοηθάει να αποφασίσουμε τη γωνία φωτισμού.Μια λεπτή σκιά κάνει το πρόσωπο να φαίνεται πιο λεπτό. Απομακρύνοντας τώρα το φως προς τα πίσω, ή φέρνοντάς το πιο κοντά βλέπουμε πόσο δυνατό ή χαμηλό φως θέλουμε να έχουμε. Αν χρησιμοποιηθεί φως απο μπροστά ,τοποθετείται η λάμπα πάνω και πίσω απο τη φωτογραφική μηχανή.
Όσο για το φόντο, αν μας ενδιαφέρει να φαίνεται το ίδιο καλά όπως το πρόσωπο φωτίζουμε το ίδιο (ίδια φωτομέτρηση*), ενώ αν θέλουμε να υποτονιστει λίγο ο φόντος, φωτίζουμε λιγότερο απο ότι απο το μοντέλο (1/2-1 "στοπ"*)
Γενικά, καλό είναι, στο φόντο να μην έχει κάτι που θα αποσπά την προσοχή απο το πρόσωπο.

(*Η φωτομέτρηση έχει να κάνει με το διάφραγμα, το πόσο ανοιχτό ή κλειστό θα είναι, και συνήθως υπάρχει ένδειξη πάνω στη φωτογραφική μηχανή, πότε η φωτογραφία υποφωτίζεται, πότε υπερφωτίζεται και πότε ο φωτισμός είναι κανονικός. Όταν λέμε κατεβάζουμε ένα στοπ για να υποτονιστεί ο φόντος, σημαίνει οτι γυρνάμε το δαχτυλίδι του διαφράγματος ένα νούμερο πιο κάτω, απο το νούμερο που μας έδειχνε κανονικά το φωτόμετρο οτι ήταν σωστός ο φωτισμός. Πιο κάτω αναφέρεται η λειτουργία του διαφράγματος)

Φωτεινή

2008-01-06T08:41:00.000-08:00

"Μαφάλντα", Quino

Φωτεινή

ΜΑΘΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ_ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ

2007-12-10T12:22:00.000-08:00

Το βάθος πεδίου έχει να κάνει με το πόσο καθαρά φαίνεται το θέμα που φωτοραφίζουμε. Είναι αυτό που πολλές φορές έχουμε παρατηρήσει σε φωτογραφίες που έχουμε δεί, σε άλλες να φαίνεται θολό το θέμα, σε άλλες πιο καθαρό, σε άλλες τα μπροστά να φαίνονται καθαρά και το υπόλοιπο τοπίο πίσω θολό... Όσο πιο καθαρή φαίνεται η φωτογραφία, τόσο πιο μεγάλο βάθος πεδίου έχει. Άλλες φορές μπορεί να θέλουμε να φαίνεται θολό το θέμα μας, άλλες φορές να φαίνεται σε ένα σημείο θολό και σε ένα άλλο οχι, σε άλλες εξ'ολοκλήρου να είναι καθαρή η φωτογραφία μας. Ρυθμίζοντας κάποιους παράγοντες μπορούμε να κάνουμε το βάθος πεδίου στη φωτογραφία όπως εμείς επιθυμούμε.
Ο πιο σημαντικός παράγοντας που επιρεάζει το βάθος πεδίου είναι το διάφραγμα. Όσο πιο κλειστό είναι το διάφραγμα, τόσο πιο μεγάλο είναι το βάθος πεδίου. Ένα καλό παράδειγμα για να καταλάβει κανείς αυτό το γενικό κανόνα, είναι το εξής παράδειγμα που διάβασα:
"Πάρτε μία καρφίτσα και κοιτάζοντας την κεφαλή της, πλησιάστε την προς τα μάτια σας. Απο ένα σημείο και μετά (20-25cm) το μάτι θα αδυνατεί να την βλέπει καθαρά. Πάρτε στη συνέχεια ένα χαρτονάκι και ανοίξτε με την καρφίτσα μία τρυπούλα. Μέσα απ'αυτήν ξανακοιτάξτε την καρφίτσα φέρνοντάς την όσο πιο κοντά μπορείτε. Θα διαπιστώσετε οτι την βλέπετε πολύ καθαρά, πολύ πιο κοντά απ'ότι χωρίς το χαρτόνι"
Άλλος παράγοντας που επιρεάζει το βάθος πεδίου είναι η απόσταση φωτογράφου-φωτογραφιζόμενου. Όσο πιο μακρυά βρισκόμαστε απο το θέμα, τόσο το βάθος πεδίου μεγαλώνει.
Και το τελευταίο που παίζει κι αυτό ρόλο, είναι το μήκος του φακού που βάζουμε στη μηχανή ("εστιακή απόσταση"). Όσο πιο μικρό μήκος έχει, τόσο πιο μεγάο βάθος πεδίου δίνει. Ο φακός που έχει τη μικρότερη εστιακή απόσταση είναι ο ευρυγώνιος φακός.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων επιρεάζει και το αποτέλεσμα του βάθους πεδίου, με σημαντικότερο το διάφραγμα.

Φωτεινή

ΜΑΘΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ_1

2007-11-23T14:28:00.000-08:00

Αφού ενθουσιάστηκα με τα μαθήματα φωτογραφίας φαντάστηκα οτι ίσως και κάποιος άλλος που θα ήθελε να μάθει να του φαινόντουσαν χρήσιμα αυτά...

Αυτά που αναφέρονται παρακάτω, αφορούν κυρίως αναλογικές φωτογραφικές μηχανές, και συγκεκριμένα αυτές που ονομάζονται "μονοοπτικές ρεφλεξ" η "SLR", δηλαδή απλούστερα αυτές στις οποίες κουμπώνεις φακούς (δηλαδή δεν έχουν ενσωματομένο φακό...). Αυτή είναι μία παλιά αντιπροσωπευτική...

Οι ρυθμίσεις που χρειάζονται να γίνουν πριν τραβηχτεί η φωτογραφία είναι οι εξής:

1.Η απόσταση απο το αντικείμενο που φωτογραφίζεις (απόσταση φωτογράφου - αντικειμένου), που ρυθμίζεται με ένα δαχτυλίδι που αναγράφει διάφορα νούμερα απόστασης. Το περιστρέφεις μέχρι να ξεθολώσει και να δείς καθαρά την εικόνα

2.Το διάγραγμα που ρυθμίζεις πόσο φώς θα επιτρέψεις να περάσει.Όλες οι φωτογραφικές μηχανές αυτού του τύπου έχουν η κάθε μία με το δικό της τρόπο ένα φωτόμετρο που σου δείχνει περιστρέφοντας το δαχτυλίδι του διαφράγματος πότε υποφωτίζεται η εικόνα σου, ή πότε υπερφωτίζεται, και πότε έχει το κατάλληλο φώς. Στην συγκεκριμένη είναι μέσα στο φακό. Δοκιμάζοντας, μόλις φανεί να ανάβει το πράσινο λαμπάκι σημαίνει οτι είναι εντάξει

3. Η ταχύτητα. Η ταχύτητα ρυθμίζεται σε σχέση με δύο παράγοντες: το αν κινείται το φωτογραφιζόμενο αντικείμενο, και το φώς. Αν κινείται το αντικείμενο και θέλουμε να το παγώσουμε βάζουμε μεγάλη ταχύτητα, αν όμως θέλουμε να διαγραφεί η κίνησή του βάζουμε χαμηλή ταχύτητα. Για το φώς, ακολουθούμε την ίδια διαδικασία που ακολουθούμε με το διάφραγμα, δηλαδή δοκιμάζουμε σε ποιά ταχύτητα μας δείχνει το φωτόμετρο οτι υπάρχει ο καλύτερος φωτισμός.Ένας πρακτικός κανόνας για να μην βγαίνουν κουνημένες οι εικόνες είναι ότι δεν πρέπει να βάζουμε μικρότερη ταχύτητα απο την εστιακή απόσταση του φακού ( η εστιακή απόσταση ανγράφεται πάνω στο φακό). Δηλαδή στην συγκεκριμένη που η εστιακή απόσταση είναι 58mm, βάζω πάντα ταχύτητα μεγαλύτερη απο 60

4. Η ευαισθησία του φίλμ.Μικρής ευαισθησίας φίλμ είναι τα 25 και 50, μεσαίας τα 100 και200, και μεγάλης τα 800, 1600, 3200, 6400.Τα πιο διαδεδομένα είναι τα 100αρια και τα 200αρια. Παρόλ'αυτά υπάρχει η δυνατότητα να έχεις ένα φίλμ μίας ευαισθησίας, και να ρυθμίσεις τη φωτογραφική σου μηχανή να τραβάς με διαφορετική ευαισθησία, χωρίς όμως να είναι πολύ μακρυνή. Δηλαδή δια παράδειγμα μπορείς ενώ έχεις βάλει στη φωτογραφική σου μηχανή ένα φίλμ 400άρι να ρυθμίσεις να τραβάει σαν να είναι 800 ή 1600 ("πουσάρισμα")

Φωτεινή

Η ενοχλητική νύχτα

2007-10-04T13:16:00.000-07:00

Φωτεινή

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΥ

2007-08-30T12:18:00.001-07:00

-Τρελλή?

-Σχεδόν

-Τρελλοί?

-Τρελλοί

-Τρέλλα?

-Απελπισία

-Αγανάκτηση?

-Ανυμπορία

-Λύπη?

-Και μ’αυτό?

-Επίθεση!Βοήθεια!

-Εικόνες από παλιά…

-Και στο τώρα?

-Γέρασα κι είναι δύσκολα

-Μπορείς!

-Μπορώ?

-Μπορείς!

-Εσύ?

Φωτεινή

ΜΠΛΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

2007-01-17T09:54:00.000-08:00

Μπλε αίμα έχουν τα χταπόδια, και τρεις καρδιές! Τι απίστευτη που είναι η φύση… Μπορούν να μεταλλάσσονται γρήγορα και να παίρνουν ίδια χρώματα με το περιβάλλον τους στο βυθό ώστε να μην τα καταλαβαίνει ο εχθρός, και αν πάλι τους καταλάβει, δεύτερο όπλο τους το μελάνι που εκτοξεύουν… Ο κύριος Μιχάλης έλεγε ένα μυστικό: πως αν δεις φαγωμένα κοχύλια σημαίνει ότι εκεί κοντά κρύβεται ένα χταπόδι! Τα έβρισκε ο άτιμος και δεν του ξέφευγαν. Θυμάμαι μικρά όταν ήμασταν που είχε βγάλει ένα χταπόδι να το δούμε και σκάψαμε στην άμμο μια μεγάλη λακκούβα με νερό και το βάλαμε να το δούμε… κατατρόμαξε και πετούσε μελάνια να θολώσει τα νερά. Τελικά το αφήσαμε πάλι μέσα στη θάλασσα γιατί υπέφερε… Συνήθως φωλιάζουν κάτω από μία πέτρα η μέσα σε φωλιά που φτιάχνουν σκάβοντας στην άμμο και καλύπτοντάς την με κέλυφος κοχυλιού. Τρεις καρδιές έχει το χταπόδι: μια για ν’ αγαπά, και δυο για να συγχωρεί τους ανθρώπους… που το ψαρεύουν σε μεγάλες ποσότητες και τις εποχές που είναι σε αναπαραγωγή, που μολύνουν το περιβάλλον του, που του χαλάν την ησυχία του… Και το αίμα του είναι μπλε για να ταιριάζει με τα χρώματα του βυθού, και όταν ματώνει να μην το καταλαβαίνουν οι αστερίες, οι αχινοί, τα κοχύλια και άλλοι φίλοι του ψάρια και στεναχωριούνται…

Φωτεινή

24-ΩΡΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ

2006-12-21T16:36:00.000-08:00

Τρέχω συνέχεια. Όλη μου η ζωή αισθάνομαι να τρέχει με ηλιγκιώδεις ταχύτητες. Κι εγώ να τρέχω να την προλάβω. Εγώ άραγε τρέχω για την ζωή μου η αυτή για μένα; Ποιος είναι ο αφέντης; Μήπως είμαστε ένα; Έχω μπερδευτεί μου φαίνεται… Τα βήματά μας εταιροχρονισμένα. Ένα εγώ δύο αυτή. Δυστυχώς πάω αργά, πρέπει να εξασκηθώ στο τρέξιμο. Πρέπει να τρέξω να προλάβω! Περνάει ο καιρός και δεν πρέπει να χαζεύω, ο χρόνος εξαντλείται.

Μάλλον στη ζωή που φτιάξαμε χρόνια πριν εμείς οι άνθρωποι δεν κάναμε καλό προγραμματισμό, ή μήπως ήρθαν τα πράγματα από μόνα τους έτσι; δηλαδή μήπως ήταν η φυσική κατάληξη των πραγμάτων αυτή: να δουλεύουμε κ να τρέχουμε για υποχρεώσεις όλο το 24ωρο, χωρίς να’ χουμε το χρόνο να σκεφτούμε καν αν αγαπάμε να κάνουμε και κάτι άλλο πέρα από αυτή την κουραστική ρουτίνα . Μάλλον η αρχή πρέπει να γίνε πολύ παλιά που ούτε καν να μπορούμε να υποθέσουμε, να ρίξουμε ευθύνες κάπου… το θέμα δεν είναι αυτό ( αυτή τη στιγμή δεν θέλω να ψάξω αυτό, γιατί ίσως και αν ψάξω να σκεφτώ πως άρχισαν τα πράγματα). Το θέμα είναι κατά πόσο αφού δεν σ’ αρέσει, μπορείς να ξεφύγεις από αυτό. Να αλλάξεις το ρυθμό της ζωής σου όπως εσύ τον είχες φανταστεί. Μπα, και πάλι λίγο διαφορετικός μπορεί να είναι, καμιά σπουδαία αλλαγή, αφού αν γίνουμε ρεαλιστές και κοιτάξουμε την σημερινή ζωή, πάλι θα κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις και θα στηρίζεται πάλι στα βασικά πρότυπα ο ρυθμός της … Και ως αποτέλεσμα αυτών των υποχωρήσεων, μονοτονία, καμία διάθεση, άγχος, κούραση, λύπη…Πλέον η κάθε μέρα έχει γίνει τόσο μονότονη λόγω τρεξίματος και συνέπειας στον κόσμο που φτιάξαμε που εκτός των άλλων τα κάνεις όλα ασυναίσθητα αυτόματα, ξέρεις αυτόματα και από κεκτημένη ταχύτητα να στρίβεις απ’αυτό το δρομάκι γιατί από κεί πάει στη δουλειά σου γρήγορα , χωρίς να’χεις την πολυτέλεια του χρόνου να σκεφτείς γιατί όχι, ας πάρω την παράκαμψη από δω μπορεί κι από δω να βγω εκεί που θέλω. Και τότε μόνο σε λίγα λεπτά παραπάνω, πόσες πολλές πιθανότητες έχεις να σπάσεις την μονοτονία των εικόνων σου, των σκέψεών σου, των μυρωδιών σου, τη διάθεσή σου, για σκέψου… αλλά είπαμε, το πιθανότερο: να μην υπάρχει χρόνος. Κι εγώ αυτή τη στιγμή ίσως αντι να κάνω αυτό που πρέπει, κάνω αυτό που θέλω, απλά λες χαλάλι ας αλλάξω προτεραιότητα, να κάνω αυτό που θέλω και όχι αυτό που πρέπει, κι ας υποστώ αύριο τις συνέπειες. Δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος στο 24ωρο. Ε λοιπόν αυτό που συμβαίνει δεν μου μοιάζει με ζωή, αλλά με επιβίωση… Γι’ αυτό θ’ αλλάξω διαδρομή αύριο να δω τι θα γίνει…να ζήσω

Φωτεινή

17 ΝOΕΜΒΡΗ

2006-12-09T10:59:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό είδαμε πολλά. Και όταν λέω πολλά εννοώ αυτά που είδαμε στην τηλεόραση τον τελευταίο καιρό. Γιατί πάντα ήταν πολλά τα γεγονότα στον κόσμο μας, κι ας παρουσιάζουν μια ζωή τα ΜΜΕ μόνο κάποια από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Ε λοιπόν δεν είναι έτσι και το ξέρουμε όλοι μας που καθημερινά συναντάμε γεγονότα που ούτε καν σχολιάζουν (μιλάω για τα ΜΜΕ πάντα). Δεν λέω ότι και εμείς οι τηλεθεατές δεν φέρουμε μερίδιο ευθύνης γι’ αυτήν την κατάσταση, ίσως και το μεγαλύτερο, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα , ίσως για ένα επόμενο post. Τέλος πάντων. . .

Απανωτά τα γεγονότα το ένα μετά το άλλο. Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη μελανιασμένος από τους αστυνομικούς, η φωτογραφία του κάνει βόλτα στα κανάλια. Ψαρούδα-Μπενάκη, πρόεδρος της βουλής, να καταθέτει στεφάνι για την 17 Νοέμβρη κάνοντας βαρυσήμαντες δηλώσεις με αυστηρό τόνο, καλώντας μας να κατανοήσουμε «σωστά» το ιστορικό γεγονός της 17 Νοέμβρη. Θα ’λεγε κανείς ότι σχεδόν μας μάλωνε όλους, ίσως και αυτούς που λένε ότι θα έκαναν τα επεισόδια να μάλωνε προκαταβολικά, ξέροντας τι θα επακολουθήσει το βράδυ. Όποιους και να ’θελε να μαλώσει, ήταν τόσο προκλητική, που σκέφτομαι ότι μάλλον αύξησε το εξοργισμένο πλήθος αντί να το μειώσει, αν φυσικά είχε αυτό στο μυαλό της, μια υπόθεση κάνω. Στο κάτω κάτω μπορεί απλά να πήγε η γυναίκα να καταθέσει το στεφάνι της.

Ε λοιπόν κυρία πρόεδρε της βουλής, επειδή μας προκαλέσατε με τη δήλωσή σας, έψαξα να μάθω τι έγινε εκείνα τα χρόνια και μάλλον ούτε εσείς άλλα ούτε και άλλα πολιτικά πρόσωπα δεν θέλετε να θυμάστε για εκείνα (και πολλά άλλα…) τα χρόνια.

Δυστυχώς η ευτυχώς εγώ δεν έζησα εκείνα τα χρόνια κι έτσι όσο να πεις δεν τα ’ξερα. Τα είχα περάσει και στο ντούκου στο σχολείο… Ότι είχα ακούσει από τους δικούς μου, τραγικά όλα στο μέγεθός τους, ακούγονταν συγκλονιστικά σε σχέση με το σήμερα, ίσως γιατί γίνονταν τόσο απροκάλυπτα και θρασύτατα, γιατί και το σήμερα πιστεύω έχει πολλά κοινά με το τότε, απλά έχουν πάρει άλλη μορφή. Όταν λέω τότε, εννοώ τη χούντα, το πριν, και το μετά. Τα συναισθήματα που μ’ άφησαν οι πληροφορίες που διάβασα για το τότε, μάλλον ανθελληνικά. Για λίγα γεγονότα αισθάνθηκα περήφανη για την Ελλάδα, για τα περισσότερα ντροπιασμένη. Η Αμερική και τότε όπως και τώρα είχε τα ινία κι εμείς εκτελούσαμε τις επιθυμίες της και κάναμε το παν. Οι βασιλιάδες, η χούντα των συνταγματαρχών, και οι πολιτικοί της δεξιάς και του κέντρου ήταν τα πιόνια, όλα δημιούργημα δικό τους. Για την αριστερά δεν μιλάμε γιατί αυτή ήταν ο κίνδυνος από τον οποίο ήθελε να μας απαλλάξει η χούντα υποτίθεται, γιατί στην ουσία αυτό ήταν το πρόσχημα για να εκτελέσουν αυτά που έπρεπε. Στόχος τους ήταν να φέρουν την δεξιά και να πουλήσουν την Κύπρο, και μερικοί φανατικοί όπως ο Λαδάς και ο Παττακός να κάνουν το βίτσιο τους. Το πολυτεχνείο δυστυχώς ήρθε αργά μετά από 7 χρόνια χούντας, αλλά ήρθε. Ενδιάμεσα υπήρξαν βέβαια και ο Παναγούλης και κάποιοι άλλοι που βέβαια ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Χρειάστηκε να περάσουν 7 χρόνια για να ξεσηκωθεί ο λαός – αν και κάποιοι ισχυρίζονται πως η χούντα ήταν έτοιμη να πέσει και δεν την έριξε το Πόλυτεχνείο-. Λίγους μήνες πριν το Πολυτεχνείο είχε επαναστατήσει και η Νομική. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου κράτησε 3 βράδυα. Σίγουρα ήταν ηρωικό αυτό που έκαναν οι φοιτητές και θα πρέπει να το θυμόμαστε και να τους τιμούμε, αλλά και να παίρνουμε θάρρος κι εμείς για την δική μας επανάσταση στη σημερινή χούντα, ακόμη και αν από κει μέσα βγήκαν πολλοί από τους πολιτικούς που μας τυραννάνε σήμερα και απορείς πώς από «ήρωες» πήγαν στην απέναντι όχθη.

Φωτεινή